கணேச புராணம்
அத்தியாயம் 1 - சோமகந்தனின் விளக்கம்
அத்தியாயம் 2 - சோமகாந்தனைத் துறத்தல்
அத்தியாயம் 3 - நடத்தையின் விளக்கம்
அத்தியாயம் 4 - நகரத்திற்குள் நுழைதல்
அத்தியாயம் 5 - சுதர்மா மற்றும் சைவனா இடையேயான உரையாடல்
அத்தியாயம் 6 - பிருகுவின் துறவறத்திற்கு வருகை
அத்தியாயம் 7 - சோமகந்தாவின் முந்தைய பிறவி
அத்தியாயம் 8 - பறவைகளைக் கட்டுப்படுத்துதல்
அத்தியாயம் 9 - அரசருக்கு அறிவுரை
அத்தியாயம் 10 - வியாசரின் கேள்விகள்
©
அக்னி , பாகவதம் முதல் விஷ்ணு புராணம் வரையிலான பதினெட்டு முக்கிய வேத நூல்கள் அனைத்தைப் பற்றிய கலந்துரையாடலை முடித்த பிறகு ,
நைமசாரண்யத்தில் கூடியிருந்த முனிவர்கள் சபையில் உரையாற்றுமாறு ஸ்ரீல சூத கோஸ்வாமி கேட்டுக்கொண்டார். பரம்பொருளைப் பற்றிய ஞானத்தில் மிகவும் முன்னேறியிருந்த அவரது புகழ்பெற்ற ஆன்மீக இயல்பின் காரணமாகவே இந்தக் கோரிக்கை எழுந்தது. தனது சபையினருக்கு விநாயகப் பெருமானின் கதைகளை எடுத்துரைப்பதே சிறந்ததாக இருக்கும் என்பதை அவர் உணர்ந்ததால் , விநாயகப் புராணத்தை ஓதினார். அத்தகைய ஒரு சிறந்த ஆன்மீக குருவிடமிருந்து இந்தத் தகவலின் முக்கியத்துவத்தை நாம் ஓரளவு அறிந்துகொள்ளலாம்.
பாகவதம் போன்ற மற்ற புராணங்களில் உள்ள கதைகள் மிகவும் மறைபொருள் நிறைந்த மற்றும் நடைமுறை ஆன்மீக அறிவைக் கொண்டிருந்தாலும் , மற்ற புராணங்களை நாம் முக்கியத்துவம் குறைந்தவையாகக் கருதக்கூடாது. கணேச புராணம் தத்துவ ரீதியாக ஆன்மீக இலக்கியங்களின் ஒரு சிறிய வகையைச் சேர்ந்ததாக இருந்தாலும் , அது ஒரு தாழ்ந்த அறிவு என்று கூறுவது விவேகமற்றதாகும். பிரபஞ்சத்தின் மிகச்சிறந்த மகாஜனங்களில் ஒருவராக நாரத முனிவர் கருதப்படுவதால் , நாரத மற்றும் நரசிங்க புராணங்கள் துணை நூல்களாக வகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளன என்பது கவனிக்கத்தக்கது. பாகவத புராணத்தில் , நரசிங்கதேவர் விஷ்ணுவின் நான்காவது மூல அவதாரமாகவும் விவரிக்கப்பட்டுள்ளது.
நாம் இருமை நிறைந்த உலகில் வாழ்வதால், எது குறைவு, எது அதிகம், எது நல்லது, எது கெட்டது, எது தொடக்கம், எது முடிவு என்பனவற்றைப் போல வகைப்படுத்தும் மனப்போக்கு நம்மிடம்
உள்ளது. ஆன்மீகத் தளத்தில், 'எல்லாம் நன்மைக்கே' என்று சொல்லலாம். கணேசரை அவருடைய எல்லா வடிவங்களிலும் நேசிப்பதும், மற்றவர்களைப்
புறக்கணிக்காமல் இருப்பதும், கடவுளின் உண்மையான சமத்துவம் அல்லது அத்வைதத் தன்மையைப்
புரிந்துகொள்வதற்கான அடிப்படையாகும். ஒருவர் பரம்பொருளுடனான தனது நித்திய உறவை
உண்மையாக உணராவிட்டால், இருமை மெல்ல மெல்லப் புகுந்துவிடும்; குறிப்பாக, தெய்வீகம் குறித்த நமது புரிதல் மற்றவர்களை விட உயர்ந்தது என்ற
அனுமானத்தை நாம் முன்வைத்திருந்தால் இது நிகழக்கூடும். வெகு காலத்திற்கு முன்பு, சிவன், கணேசர், விஷ்ணு அல்லது
கிருஷ்ணர் போன்றோரின் பக்தர்கள் என கடவுளின் அனைத்துப் பின்பற்றுபவர்களும்
ஒருவருக்கொருவர் நல்லிணக்கத்துடன் வாழ்ந்தனர்;
இருப்பினும், இன்றைய மதவாத அளவுகோல்களின்படி இந்தக் கருத்து மிகவும்
இலட்சியவாதமாகத் தோன்றலாம். எப்படியாயினும்,
ஸ்ரீ கணேசரைப் புரிந்துகொள்வதற்காக, தெய்வீகத்தை அடைய விரும்பும் அனைவரையும் (அவர்களின் நம்பிக்கை எதுவாக
இருந்தாலும்) ஒரே குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்களாகக் கருதுவது சிறந்ததாக இருக்கலாம்; அது பரம்பொருளின்
நித்தியக் குடும்பம்.
'கடவுள் ஒருவரே, பாதைகள் பல'. பகவத் கீதை யதாருபத்தில், கிருஷ்ணர், “அனைவரும் எல்லா வகையிலும் என் பாதையையே பின்பற்றுகிறார்கள்”
என்கிறார். தனது விளக்கவுரையில், சுவாமி பிரபுபாதர், 'எல்லா விதமான ஆன்மீக செயல்முறைகளும் ஒரே பாதையில் அடையும் வெவ்வேறு
அளவிலான வெற்றிகளே' என்கிறார். இருப்பினும், இந்தக் கூற்றுகளைப் பொறுத்தவரை,
நமது ஆன்மீகப் பாதை தகுந்த வழிகளில் செல்கிறதா என்பதைத் தீர்மானிக்க
பகுத்தறிவு அவசியம். இந்த விஷயத்தில், சூத கோஸ்வாமி ஒரு தேர்ந்த குரு ஆவார்; இந்தத் தூய ஞானத்தை மற்றவர்களுக்குக் கடத்துவதற்காக அவர் தனது
சகாக்களால் அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளார்.
உள்ளடக்கப்பட்ட தலைப்புகள்: கர்மம், நடத்தை, அனைத்து உயிர்களும் புனிதமானவை,
பற்றின்மை, குரு, சேவை, கடவுள், ஆரோக்கியம், கலியுகம், இரகசியம், பரிணாமம், சுய உணர்தல், துன்பம், பிரிவு மற்றும் சொர்க்கம்
வயம் ப்ராமிதாஸ் ஸர்வத ஜ்ஞாந-யோகாத்
அலப்தஸ்தவங்க்ரீம் பஹுந் வர்ஷ புகன்
எதநீமவப்தஹ தவைவ ப்ரஸாதத்
ப்ரபநந் ஸதா பஹி விஸ்வம்பராத்யா
அறியாமையால் மயங்கி, பல்லாயிரம் தேவலோக ஆண்டுகளாக உமது தாமரைத் திருவடிகளைக் காண முடியாமல்
துயரத்தில் ஆழ்ந்திருந்தோம்; ஆனால் உமது அருளால் இப்போது உமது தரிசனம் பெற்று, மெய்யாகவே பாக்கியம்
பெற்றிருக்கிறோம். பிரபஞ்சத்திற்கே ஆதாரமான கணேசப் பெருமானே, எங்களை ஆசீர்வதியும், அனைவரையும்
ஆசீர்வதியும், அனைவரையும் காக்கும்! எல்லாப் புகழும் உமக்கே!
அத்தியாயம் 1 - சோமகந்தனின் விளக்கம்
முனிவர்கள் கூறினார்கள், "வேதங்களிலும் சாஸ்திரங்களிலும் தேர்ச்சி பெற்ற, மிகவும் ஞானமுள்ளவரே!
அனைத்து ஆன்மீக ஞானத்திற்கும் இருப்பிடமானவரே,
நாங்கள் கண்ட குருக்களிலேயே மிகவும் தகுதியானவர் நீங்களே. நீங்கள்
எல்லாம் அறிந்தவர் மற்றும் பரிபூரண குணமுடையவர். இவ்வுலகிலும் முந்தைய பிறவிகளிலும்
நாங்கள் செய்த புண்ணியச் செயல்களின் காரணமாகவே நீங்கள் தோன்றியுள்ளீர்கள்.
இவ்வுலகில் எங்கள் வாழ்க்கை இப்போது மிகவும் மங்களகரமானது. நாங்களும், எங்கள் முன்னோர்களும், வேதங்களும், சாஸ்திரங்களும், எங்கள் தவங்களும், ஆசிரமங்களும்
ஆசீர்வதிக்கப்பட்டிருக்கிறோம்."
ஓ பிராமணர்களிலேயே சிறந்தவரே, நாங்கள் பதினெட்டு புராணங்களையும் விரிவாகக் கேட்டோம்; இப்போது
மற்றவற்றையும் கேட்க விரும்புகிறோம். பன்னிரண்டு ஆண்டுகளாக நாங்கள் சௌனக ரிஷியின்
பெரும் யாகத்தில் ஈடுபட்டு வருகிறோம்; உங்கள் கதை எனும் அமிர்தத்தைப் பருகுவதற்காகவே நாங்கள் இதை
நிறுத்துகிறோம்.
சூத கோஸ்வாமி கூறினார், "ஓ மேன்மைமிகு பெருமான்களே, உங்களின் புண்ணியச் செயல்களால்,
உங்கள் கேள்விகள் மிகவும் பொருத்தமானவையாக உள்ளன. நற்குணம் மற்றும்
சமநிலையுடன் இருப்பவர்களின் விசாரணைகள் அனைத்து உயிரினங்களுக்கும் நன்மை பயக்கும்.
ஓ பிராமணர்களே, இந்த தெய்வீகக் கதைகளை, குறிப்பாக உங்களைப் போன்ற தூய பக்தர்களின் கூட்டத்தில் பாராயணம்
செய்யும்போது, நானும் ஆனந்தம் அடைகிறேன்."
எப்படியிருந்தாலும், கணேசர், நாரதர், நரசிம்மர் போன்ற பதினெட்டு சிறு புராணங்களும் உள்ளன. இவ்வுலகில்
அரிதாகக் கேட்கப்படும் கணேச புராணத்தை நான் முதலில் பாராயணம் செய்யப் போகிறேன்.
அதைக் கேட்பதாலேயே ஒருவனின் எல்லா விருப்பங்களும் நிறைவேறும். பிரம்மத்தாலோ
சேஷனாலோ அதன் மகத்துவத்தை விவரிக்க முடியாது. ஆனால் உங்கள் அனுமதியுடன், நான் அதைச்
சுருக்கமாகப் பாராயணம் செய்கிறேன். பல பிறவிகளாகப் புண்ணியச் செயல்களைச்
செய்தவர்கள் அதைக் கேட்கத் தகுதியானவர்கள். ஆனால், கலகக்கார ஆத்மாக்களும், நாத்திகர்களும், அசுரர்களும் அதைக் கேட்க மாட்டார்கள்.
கணேசரின் நிலை நித்தியமானது, பௌதிக குணங்களற்றது மற்றும் தொடக்கமற்றது என்பதால், அவருடைய உண்மையான
தோற்றத்தை விவரிக்க யாரும் முயல்வதில்லை. இருப்பினும், அவரை பக்தியுடன்
வழிபடுபவர்களால், தெய்வீக குணங்கள் நிறைந்த அவருடைய தோற்றத்தை விவரிக்க முடியும்.
ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட கணேசப் பெருமான் 'ஓம்' என்ற வடிவத்தைக் கொண்டவர், மேலும் அவர் வேதங்களின் முதல் அட்சரமாக வீற்றிருக்கிறார். இந்திரனின்
தலைமையில் உள்ள மகா முனிவர்களும் தேவர்களும் எப்போதும் தங்கள் இதயங்களில் அவரை
நினைவுகூர்கிறார்கள். மேலும், படைப்பிற்கும் அனைத்து காரணங்களுக்கும் காரணமான அவரை, பிரம்மா, சிவன், விஷ்ணு மற்றும்
இந்திரன் ஆகியோர் தொடர்ந்து வழிபடுகின்றனர்.
அவரது கட்டளையால் பிரம்மதேவன் பிரபஞ்சத்தைப் படைக்கிறார். அவரது
கட்டளையால் விஷ்ணு பகவான் பிரபஞ்சத்தைப் பராமரிக்கிறார். அவரது கட்டளையால்
சிவபெருமான் பிரபஞ்சத்தை அழிக்கிறார். அவரது கட்டளையால் பகலுக்கு அதிபதியான
சூரியன் பிரபஞ்சம் முழுவதும் சஞ்சரிக்கிறார். அவரது கட்டளையால் வாயு காற்றை
இயக்குகிறார். அவரது கட்டளையால் வருணன் நீரை எல்லா திசைகளிலும் பாயச் செய்கிறார்.
அவரது கட்டளையால் நட்சத்திரங்கள் வானில் ஒளிர்கின்றன. அவரது கட்டளையால் அக்னி
மூன்று உலகங்களிலும் எரிகிறார்.
ஓ பிராமணர்களே, அவருடைய லீலைகள் மறைவானவை; அவை யாருக்கும் எளிதில் சொல்லப்படுவதில்லை. ஆனால், நான் அவற்றை
உங்களுக்கு வெளிப்படுத்தும்போது, தயவுசெய்து கவனமாகக் கேளுங்கள். பிரம்மா அதை அளவற்ற மேன்மை வாய்ந்த
வியாசதேவருக்கு விவரித்தார். வியாசர் அதை பிருகு முனிவருக்கும், பிருகு அதை மாபெரும்
அரசன் சோமகாந்தனுக்கும் விவரித்தார். புனிதத் தலங்களுக்குச் செல்பவர்கள், தானம் அளிப்பவர்கள், தவம் புரிபவர்கள், யாகம் செய்பவர்கள்
மற்றும் விரதம் கொள்பவர்களுக்கு எண்ணற்ற புண்ணியப் பலன்கள் கிடைக்கின்றன. ஆனால், கணேச புராணத்தைக்
கேட்பவர்களுக்கும், சிறந்த பிராமணர்களுக்கும் ஞானம் மலர்கிறது; அவர்களின் மனம் உலகப்
பற்று, நிலம், மனைவிகள் மற்றும் புத்திரர்கள் ஆகியவற்றிலிருந்து விலகுகிறது. அவர்கள்
மயில்களின் அதிபதியான கணேசரின் லீலைகளில் கவனம் செலுத்தும் சிறந்த பக்தர்களாக
ஆகிறார்கள். எனவே, மாபெரும் அரசன் சோமகாந்தனின் கதையை இந்தப் புராணத்தில் கேட்பதன் மூலம்
அவருடைய பெருமையைப் பற்றி அறிந்து கொள்ளுங்கள்.
சூராஷ்டிர ராஜ்ஜியத்தில் உள்ள தேவனகரத்தில் சோமகாந்தன் என்ற மன்னன்
இருந்தான். அவன் வேதங்களிலும் சாஸ்திரங்களிலும் நன்கு தேர்ச்சி பெற்றிருந்தான்; தர்மசாஸ்திரங்களின்
பொருளையும் அறிந்திருந்தான். அவன் தன் ராஜ்ஜியத்திலிருந்து புறப்பட்டுச் சென்றபோது, இருபது யானைகள், இரண்டாயிரம்
குதிரைகள் மற்றும் ஆறாயிரம் தேர்கள் அவனைப் பின்தொடர்ந்தன. அவனிடம் எண்ணற்ற
காலாட்படை வீரர்களும் இருந்தனர்; அவர்களில் சிலர் நெருப்பாலான ஆயுதங்களையும், மற்றவர்கள்
அம்புக்கூடுகளுடன் கூடிய வில்லுகளையும் ஏந்தியிருந்தனர். அவன் அறிவில்
பிருஹஸ்பதியையும், செல்வத்தில் குபேரனையும், பொறுமையிலும் ஆழத்திலும் பூமியையும், கடலையும் விஞ்சினான். மேலும், அந்த மன்னன் பிரகாசத்தில் சூரியனையும், கம்பீரத்தில் சந்திரனையும், நெருப்பில் வெப்பத்தையும், காதலின் கடவுளான காமதேவனை அழகிலும் விஞ்சினான். அவனுடைய ஐந்து
அமைச்சர்களும் சக்தி வாய்ந்தவர்களாகவும், உறுதியானவர்களாகவும், சிறந்த அரசியல்வாதிகளாகவும் இருந்தனர். இவ்வகையில் அவர்கள் தங்கள்
எதிரிகளைத் தோற்கடித்தனர். முதல் அமைச்சர் ரூபவத் என்றும், மற்றொருவர்
வித்யாதீசன் என்றும் அழைக்கப்பட்டனர். மேலும்,
க்ஷேமாங்கரன், ஞானகாம்யன் ஆகியோரும் இருந்தனர்,
ஐந்தாவது அமைச்சர் சுபலன் என்று அழைக்கப்பட்டார். தங்களின் பெரும்
பராக்கிரமத்தின் காரணமாக அவர்கள் பல்வேறு நாடுகளைக் கைப்பற்றினர். பலவிதமான
கவர்ச்சிகரமான ஆடைகளையும் ஆபரணங்களையும் அணிந்திருந்தபோது அவர்கள் மிகவும் அழகாகக்
காட்சியளித்தனர். எப்போதும் தங்கள் தர்மத்தில் ஈடுபட்டிருந்த அவர்கள் அனைவரும்
அரசனுக்கு மிகவும் பிரியமானவர்களாக இருந்தனர்.
அரசனுக்கு சுதர்மா என்ற மனைவி இருந்தாள். அவள் எல்லா நற்குணங்களும்
நிறைந்தவளாக இருந்தாள். அரசனின் மற்ற மனைவிகளின் பெயர்கள் ரதி, ரம்பா மற்றும்
திலோத்தமா. இந்த ராணிகள், சுதர்மாவின் மீது கொண்ட பொறாமையின் காரணமாக, எங்கும்
மகிழ்ச்சியைக் காண முடியவில்லை. சுதர்மாவின் காதுகளில் பல விலையுயர்ந்த
இரத்தினங்கள் பதிக்கப்பட்ட அற்புதமான தங்கக் காதணிகள் இருந்தன. அவள் கழுத்தில்
முத்துக்கள் பதிக்கப்பட்ட ஒரு தங்க ஆபரணத்தை அணிந்திருந்தாள். அவள் இடுப்பில்
பல்வேறு இரத்தினங்களால் ஆன ஒரு கச்சையையும்,
கால்களில் அதற்குப் பொருத்தமான கொலுசுகளையும் அணிந்திருந்தாள். அவள்
தன் விரல்கள், கால்விரல்கள் மற்றும் கைகளில் மோதிரங்களை அணிந்திருந்தாள். மேலும், ஆயிரக்கணக்கான
மற்றும் பல வண்ணங்களில் விலையுயர்ந்த ஆடைகளை வைத்திருந்தாள். அவள் தனது புகழ்பெற்ற
அரசனிடம் பக்தியுடனும் மரியாதையுடனும் இருந்தாள். மேலும், தன்
விருந்தினர்களிடம் மிகவும் தாராளமாகவும் உபசரிப்புடனும் நடந்துகொண்டாள். இவ்வாறு
சுதர்மா தன் கணவனின் கட்டளைகளுக்கு எப்போதும் கீழ்ப்படிந்து, இரவும் பகலும்
அவனுக்குப் பணிவிடை செய்தாள்.
அரசனுக்கும் அரசிக்கும் ஹேமகண்டன் என்ற ஒரு சிறந்த மகன் பிறந்தான்.
அவனுக்கு எண்ணற்ற யானைகளின் பலம் இருந்தது. அவன் புத்திசாலியாகவும்
தைரியசாலியாகவும் இருந்தான், மேலும் தன் எதிரிகளுக்கு அச்சத்தை ஏற்படுத்தினான்.
சிறந்த பிராமணர்களில் ஒருவரான சோமகண்டன், மன்னர்களிலேயே
சிறந்தவராகத் திகழ்ந்தார். அவர் பூமி முழுவதையும் வென்ற பிறகு, தர்மம், தியாகம் மற்றும்
தாராள குணத்தின் அடிப்படையில் ஒரு ராஜ்யத்தை நிறுவினார்.
இவ்வாறாக, கணேச புராண உபாசனகாண்டத்தில் உள்ள “சோமகாந்தனின் வர்ணனை” எனப்படும்
முதல் அத்தியாயம் நிறைவடைகிறது.
அத்தியாயம் 2 - சோமகாந்தனைத் துறத்தல்
சூத கோஸ்வாமி கூறினார், "முனிவர்களே, இப்போது நீங்கள் அனைவரும் சோமகந்தனின் கடந்த கால பாவ வாழ்க்கையைப்
பற்றிக் கேட்க வேண்டும். அவனது கடந்த கால கர்மாவின் விளைவாக, அந்த நற்குணமுள்ள
அரசனுக்கு திடீரென்று தொழுநோய் வரத் தொடங்கியது, அது மிகவும் வேதனையானதாக இருந்தது. நல்லதோ கெட்டதோ, கர்மம் எப்போதும்
உயிரினத்துடன் சேர்ந்தே இருக்கும். ஒருவன் செய்யும் செயல்கள் யாவும் கர்மமாகி, அதை அவன் வருங்காலப்
பிறவிகளில் அனுபவிப்பான்."
கடலில் ஒரு படகைப் போல, அவன் துயரக் கடலில் மூழ்கினான். பாம்பு கடித்தது போன்ற மிகுந்த வலியை
அவன் உணர்ந்தான். துயருற்ற மன்னனின் உடல் முழுவதும், சீழ் வடியும் இரத்தமும் புழுக்களும் கொண்ட எண்ணற்ற புண்களால்
மூடப்பட்டிருந்தது. காசநோயால் பீடிக்கப்பட்டவன் போல, மன்னன் மிகவும் மெலிந்து, கவலையால் நிலைகுலைந்தான். அவன் தன் புலன்கள் அனைத்திலும் வலியை உணர்ந்தான்.
பின்னர், பெரும் பிரயத்தனத்துடன் தன் மனதைக் கட்டுப்படுத்திய மன்னன், தன் அமைச்சர்களிடம்
பேசினான்.
அரசன் கூறினான், "என் ராஜ்ஜியத்தையும் என் உடலையும் சபி. என் வலிமையையும், என் உயிரையும், செல்வத்தையும் சபி!
இந்த விபரீதமான கர்மம் வெளிப்படக் காரணம் என்ன?
நான் மகிமையில் சோமனை மிஞ்சியவன்,
அதனால் நான் சோமகாண்டன் என்று அழைக்கப்படுகிறேன். மேலும், நல்லவர்களையும், எளியவர்களையும், வேதங்களில் தேர்ச்சி
பெற்றவர்களையும், அவர்களின் ஆசிரமங்களையும், எல்லா தேசங்களையும், ஒவ்வொரு உயிரையும் என் சொந்த மகன்களைப் போல நான் பாதுகாத்தேன். என்
அம்புகளால் கொடிய எதிரிகளை நான் தோற்கடித்தேன். நான் முழு பூமியையும் வென்றேன்.
மேலும், அடங்கிய மனதுடனும், பொய்ப் பற்றுகள் இன்றியும், சதாசிவனை பரமாத்மாவாக நான் சரியாக வழிபட்டேன்."
முன்னர் என் உடல் நறுமணம் மிக்கதாக இருந்தது, ஆனால் இப்போது நான்
துர்நாற்றம் வீசுவதால், என் வாழ்க்கை பயனற்றதாகிவிட்டது. அந்தக் காரணத்திற்காகவும், உங்கள் அனுமதியுடனும், நான் வனத்திற்குச்
செல்கிறேன். என் ராஜ்ஜியத்தின் பொருட்டு, வீரமும் அறிவும் கொண்ட என் மகன் ஹேமகந்தனை நீங்கள் அரசனாக்கி, அவனைத் துணிச்சலுடன்
பாதுகாக்க வேண்டும். இவ்வுலகில் என்னால் ஒருபோதும் என் முகத்தைக் காட்ட முடியாது.
என்னைப் பொறுத்தவரை, ஒரு ராஜ்ஜியமோ, மனைவிகளோ, வாழ்க்கையோ, அரச ஆடம்பரமோ இருப்பதில் எந்த அர்த்தமும் இல்லை. பிரதம மந்திரிகளே, என் சொந்த
விடுதலைக்காக நான் வனத்திற்குச் சென்று கடுந்தவம் மேற்கொள்வேன்.
சூதர் கூறினார், "சிறந்த பிராமணர்களே, அரசன் பேசிய பிறகு, காற்றால் சாய்ந்த மரம் போல, சூடான சீழ் நிறைந்த இரத்தத்தால் உடல் முழுவதும் மூடப்பட்ட நிலையில்
தரையில் விழுந்தான். அமைச்சர்களும் இளம் பெண்களும் உரக்கக் கதறினர், அவனுடைய மற்ற
குடிமக்கள் வேதனையால் பயங்கரமாகக் கதறினர். ஆனால், அமைச்சர்கள் குணப்படுத்தும் மூலிகைகளையும் புனித மருந்துகளையும்
பயன்படுத்தியும், அவனுக்கு விசிறியும், மென்மையான துணிகளால் அவன் உடலைத் துடைத்தும், அவர்கள் அரசனை
மீண்டும் சுயநினைவுக்குக் கொண்டு வந்தனர். அரசன் நலமடையத் தொடங்கியதும், அவர்கள் அவனிடம்
பின்வருமாறு பேசினார்கள்."
அமைச்சர்கள் கூறினார்கள்,
"அரசே, உமது அருளால் நாங்கள் இந்திரனுக்கு நிகரான ஆனந்தத்தை அனுபவித்தோம்.
உம்மை இழந்து நாங்கள் எப்படி வாழ்வோம்? பசுவைக் கொன்றவர்களைப் போல நாங்களும் தீயவர்களாகி விடுவோம். உமது
தகுதியான மகன் இனி இராஜ்யத்தை ஆள்வான். அவன் வலிமையான தலைவன், தன் எதிரிகளை
அடக்குபவன், பெரும் செல்வம் உடையவன். ஆனால்,
எல்லா ஆனந்தங்களையும் துறந்து, நாங்கள் இப்போது உம்முடன் வனத்திற்கு வருகிறோம்."
சூதன் கூறினான், "பின்னர் அவனது முதன்மை மனைவியும் கதாநாயகியுமான சுதர்மா, தான் அரசனுடன் வனத்திற்குச்
சென்று அவனுக்குப் பணிவிடை செய்வதாக அறிவித்தாள். நான் இறுதிவரை அவனுடன்
இருப்பேன். ஆனால் அமைச்சர்களாகிய நீங்கள் தங்கியிருக்க வேண்டும். நான் விரும்புவது
போலவே, என் மகன் ராஜ்ஜியத்தை ஆள நீங்கள் உதவ வேண்டும். ஒருவர் மற்றொருவருடன்
இணையும்போது, அவர்கள் தங்கள் முந்தைய கர்மவினைகளின் பலன்களை ஒன்றாக அனுபவிக்க
வேண்டும் அல்லது துன்பப்பட வேண்டும். அதே நேரத்தில், ஒரு தனிநபர் தனது சொந்த செயல்களின் பலன்களை அனுபவிக்கிறார் அல்லது
துன்பப்படுகிறார், மேலும் அது அவரால் மட்டுமே தனித்துவமாக அனுபவிக்கப்படுகிறது. எனவே அரசன்
ராஜ்ஜியத்தின் இன்பங்களை அனுபவித்தான், நானும் பல்வேறு வகையான இன்பமான அனுபவங்களை அனுபவித்தேன். ஒரு பெண்
இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் தன் கணவனுடன் இருக்க வேண்டும் என்று சத்திரங்கள்
விதிக்கின்றன."
பண்பட்ட ஹேமகண்டன், துயரத்தால் வாடி, தன் தந்தை சோமகண்டனிடம் பின்வரும் வார்த்தைகளைக் கூறினான்.
ஹேமகாந்தன் கூறினான், "ஓ மனிதர்களில் புலியே, என்னால் இந்த ராஜ்ஜியத்தையோ, மனைவிகளையோ, செல்வங்களையோ ஆள முடியாது. எண்ணெய் இல்லாத விளக்கு பயனற்றதோ, மூச்சு இல்லாத உடல்
பயனற்றதோ, அதுபோலவே தர்மத்தைக் காப்பவளே, நீ இல்லாமல் இந்த ராஜ்ஜியமும் பயனற்றது."
சூதர் கூறினார், தன் அமைச்சர்கள், மனைவி மற்றும் மகனின் அமிர்தம் போன்ற வார்த்தைகளைப் பருகிய பின்னர், மன்னன் உள்ளம்
மகிழ்ந்து, தன் மகனிடம் தர்மத்தைப் பற்றி உரையாற்றினான்.
அரசன் கூறினான், "தன் தந்தைக்கு எப்போதும் கீழ்ப்படிந்து, ஈமச்சடங்குகளை உண்மையுடன் செய்து,
முன்னோர்களுக்கு ஆகாரம் அளிக்கும் மகனே உண்மையான நல்ல மகன். இத்தகைய
மகன் ஒரு மகனையும் பெறுவான். மேலும், அவன் தர்ம சாஸ்திரங்களின் உண்மையான பொருளையும், சரியான அரசியல்
நடத்தையையும் அறிந்தவன். எனவே என் மகனே, இதை அறிந்து, நீ இந்த ராஜ்ஜியத்தை ஆள வேண்டும் என்று நான் கட்டளையிடுகிறேன். என்
அமைச்சர்களுடன் ஒத்துழைத்து, இந்தக் குடிமக்களை உன் சொந்தப் பிள்ளைகளைப் போல ஆள். தொழுநோய்
பீறிட்டு, அவமதிப்புக்கு அப்பாற்பட்டு, நான் என் மனைவி சுதர்மாவுடன் வனத்திற்குச் செல்கிறேன். என் வலிமையான
சபதம் செய்த மகனே, இதற்குச் சம்மதி."
இவ்வாறாக, கணேச புராண உபாசனகாண்டத்தில் ‘சோமகாந்தனைத் துறத்தல்’ எனும் இரண்டாவது
அத்தியாயம் நிறைவடைகிறது.
அத்தியாயம் 3 - நடத்தையின் விளக்கம்
சூத கோஸ்வாமி கூறினார், அரசன் எழுந்து தன் மகனின் கையைப் பிடித்து, அவர்கள் எப்போதும்
ஆலோசனை செய்யும் அரண்மனையின் மேல்மாடியில் உள்ள ஒரு அறைக்கு ஹேமகந்தனை அழைத்துச்
சென்றான். அந்த அறையில், பல விலையுயர்ந்த கற்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, முத்துக்களும்
பவளங்களும் பதிக்கப்பட்டு, இந்திரனின் அரண்மனை போல ஜொலிக்கும் ஒரு தங்க நரசிங்காசனம்
நின்றிருந்தது. தந்தையும் மகனும் அந்த சிம்மாசனத்தில் ஒன்றாக அமர்ந்திருந்தனர்; அவர்கள் இருவர்
மட்டுமே என்றாலும், ஒவ்வொரு இரத்தினத்திலும் பிரதிபலித்தபடி, அவர்கள் பலர் போலத்
தோன்றினர். தன் மகன் மற்றும் அவனது குடும்பத்தின் கௌரவத்தின் மீது அக்கறை கொண்ட
அரசன், முதலில் தனிப்பட்ட நடத்தை குறித்தும், பின்னர் அரசியல் கலை குறித்தும் பேசினான்.
சோமகந்தர் கூறினார், ஒருவர் விடியலுக்கு மூன்று மணி நேரத்திற்கு முன்பே எழுந்திருக்க
வேண்டும். தூய்மையான இடத்தில் அமர்ந்து தனது குருவைத் தியானிக்க வேண்டும். பின்னர்
பூமித்தாயைத் தியானித்து, தனது பாதங்கள் அவள் மீது படுவதை அவள் பொறுமையுடன் ஏற்றுக்கொள்ளுமாறு
வேண்ட வேண்டும். அதன் பிறகு, தனது சொந்த அன்புக் கடவுளைத் தியானித்த பின்னர், முதலில் சாஷ்டாங்க
நமஸ்காரம் செய்து பின்வரும் பிரார்த்தனைகளை ஓத வேண்டும்.
சூரிய உதயத்தின்போது, இந்தத் தோற்றத்திற்குக் காரணமானவரும், பிரம்மா மற்றும் பிற தேவர்களுக்கு வரங்களை அளிப்பவரும், ஆகமங்கள்
நிறைந்தவருமான, தர்மம், அர்த்தம், காமம் ஆகிய செயல்களின் பலன்களை அளிப்பவரும், மனித குலத்தின்
முக்திக்குக் காரணமானவரும், சொற்களுக்கு அப்பாற்பட்டவரும், தொடக்கமும், எல்லையற்ற தோற்றங்களைக் கொண்டவருமான கணநாதப் பெருமானிடம் எனது பணிவான
மன்றாட்டைச் சமர்ப்பிக்கிறேன்.
சூரிய உதயத்தில், பார்வதி தேவியின் கணவரும், தலையில் சந்திரனைத் தாங்கியவரும்,
புலித்தோலை அணிந்தவரும், மனதினால் உண்டாகும் காமத்தின் மீது இரக்கமற்றவரும், விஷ்ணுவுக்கும்
இந்திரனுக்கும் வரங்களை அளிப்பவரும், தேவர்களாலும் பூரணத்துவம் பெற்றவர்களாலும் விரும்பப்படுபவரும், டமரு முரசையும்
சூலத்தையும் ஏந்தியவரும், நாகமாலையை அணிந்தவரும், புருவின் எதிரியுமான சிவபெருமானிடம் எனது பணிவான வேண்டுதலைச்
சமர்ப்பிக்கிறேன்.
சூரிய உதயத்தின்போது, மகாசக்தி உடையவரும், தேவர்களின் பாதுகாப்பிற்காக எல்லையற்ற அவதாரங்களை எடுப்பவரும், பாற்கடலில்
வீற்றிருப்பவரும், தேவர்களை ஆள்பவரும், பரமபுருஷனும், இருளை அகற்றுபவரும், தன் எதிரிகள் அனைவரையும் வென்று அவர்களின் முக்திக்குக் காரணமானவருமான, லட்சுமி தேவியின்
கணவரான விஷ்ணு பகவானிடம் நான் என் பணிவான பிரார்த்தனையைச் சமர்ப்பிக்கிறேன்.
சூரிய உதயத்தின்போது, பாவங்களைப் போக்கும், இருளை அகற்றும், தேவர்களால் போற்றப்படும், மும்வேதங்களாக விளங்கும், மாயையால் தேவர்களின் எதிரிகளை விரட்டியடித்த, ஆன்மீக ஞானத்திற்குக்
காரணமான, ஒளியின் அதிபதியான சூரியனிடம் எனது பணிவான மன்றாட்டைச்
சமர்ப்பிக்கிறேன்.
சூரிய உதயத்தில், இமயமலையின் மகளும், செழிப்பை உருவாக்குபவளும், பௌதிக வாழ்வுக் கடலில் மூழ்குபவர்களைக் காப்பவளும், மூகண்களை உடையவளும், பௌதிகப் பொருட்களின்
படைப்பிற்குக் காரணமானவளும், மாயையால் தேவர்களின் எதிரிகளை விரட்டியவளும், மாயையின்
உருவமுமானவளும், பெரும் முனிவர்களாலும் தேவர்களாலும் போற்றப்படுபவளும், சுரேசி என்று
அழைக்கப்படுபவளுமான பார்வதி தேவிக்கு எனது பணிவான பிரார்த்தனையைச்
சமர்ப்பிக்கிறேன்.
இதே முறையில் மற்ற தேவர்களையும் முனிவர்களையும் தியானித்து, மனதளவில் அவர்களை
வழிபட்ட பிறகு, பொறுமை காக்குமாறு அவர்களிடம் பிரார்த்தனை செய்ய வேண்டும். பின்னர், ஒரு குடத்தை
எடுத்துக்கொண்டு, கிராமத்திலிருந்து தென்மேற்கு திசையில் நடக்க வேண்டும். களிமண்ணையும்
உடன் எடுத்துச் செல்ல வேண்டும் (பிராமணருக்கு வெள்ளை, சத்திரியருக்கு
சிவப்பு, வைசியர் அல்லது சூத்திரருக்கு கருப்பு). ஆற்றங்கரையிலிருந்தோ, கரையான்
புற்றிலிருந்தோ, அல்லது பிராமணரின் வீட்டிலிருந்தோ ஒருபோதும் களிமண்ணை எடுக்கக்கூடாது.
தரையை புல்லால் மூடிய பிறகு, வடக்கு அல்லது தெற்கு திசையை நோக்கி மலம் மற்றும் சிறுநீர் கழிக்க
வேண்டும். பகலாக இருந்தாலும் சரி, இரவாக இருந்தாலும் சரி, முதலில் புல் அல்லது மென்மையான மரக்கட்டைகளைக் கொண்டு தனது
பின்புறத்தை சுத்தம் செய்த பிறகு, களிமண் மற்றும் நீரால் ஐந்து முறை கழுவ வேண்டும். அதன் பிறகு உடனடியாக, இடது கையை பத்து
முறையும், இரு கைகளையும் ஏழு முறையும் கழுவ வேண்டும். பிறப்புறுப்புகளை ஒரு
முறையும், இடது கையை மேலும் மூன்று முறையும் கழுவ வேண்டும். சிறுநீர் மட்டும்
கழித்த பிறகு, இரு கைகளையும் கால்களையும் இரண்டு முறை கழுவ வேண்டும்.
இல்லறத்தாருக்கு இதை குறைந்தபட்சம் ஒரு முறையும், கடுந்தவம் மேற்கொள்பவருக்கு இரண்டு முறையும், சந்நியாசிக்கு நான்கு
முறையும் செய்ய வேண்டும் என்று விதிக்கப்பட்டுள்ளது. தூய்மைப்படுத்துதலுக்காக (பகல்
மற்றும் இரவு இரண்டிலும்), ஒரு பெண்ணோ அல்லது சூத்திரரோ பிந்தையதில் குறைந்தபட்சம் எட்டில் ஒரு
பங்கையாவது செய்ய வேண்டும்.
சிறிதளவு நீரைப் பருகி, பால் மரம் அல்லது முள் மரத்திலிருந்து ஒரு மரத்துண்டை எடுத்து, ஒருவர் தனது
பற்களையும் நாக்கையும் சுத்தம் செய்ய வேண்டும். இவ்வாறு, “ஓ கிருஷ்ண பகவானே, எனக்கு வலிமை, சக்தி, மகிமை, ஆற்றல், பசுக்கள், புத்தி, ஞானம் மற்றும் பிரம்ம
ஞானத்தை அருளுங்கள்” என்று பிரார்த்திக்க வேண்டும். பின்னர், குளிர்ந்த நீரில்
குளித்துவிட்டு, தனது உடனடி குடும்பத்தினருக்காக பிரார்த்தனைகள் மற்றும் ஆசீர்வாதங்களுடன்
சம்த்ய வழிபாட்டைச் செய்ய வேண்டும். அதன் பிறகு, முன்னோர்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் நீர்ப்பிரகாரம் செய்து, வேத பாராயணத்தைப்
பயிற்சி செய்ய வேண்டும். இறுதியாக, ஒருவர் தனது தனிப்பட்ட அன்புக் கடவுளை வழிபட வேண்டும். பின்னர், பிராமணர்களின்
வழிகாட்டுதலின் கீழ் தேவர்களுக்கும், தெய்வங்களுக்கும், விருந்தினர்களுக்கும் உணவளிக்க வேண்டும். புராணங்களின் பாராயணத்தைக்
கேட்க வேண்டும், தானம் செய்ய வேண்டும் மற்றும் மற்றவர்களை விமர்சிப்பதைத் தவிர்க்க
வேண்டும். அன்பான வார்த்தைகள், ஆற்றல் மற்றும் செல்வத்துடன், ஒருவர் மற்றவர்களுக்கு மிகவும் தாராளமாக இருக்க வேண்டும், ஒருபோதும் யாருடைய
உணர்வுகளையும் புண்படுத்தவோ அல்லது தன்னைத்தானே புகழ்ந்து கொள்ளவோ கூடாது.
ஒருவர் எப்போதும் தனது குருவிடம் விசுவாசமாகவும் மரியாதையுடனும் இருக்க வேண்டும், வேதங்களை அவமதிக்கும்
வகையில் நடந்துகொள்ளக் கூடாது. ஒருவர் மதத்துரோகத்தில் ஈடுபடவோ, மத
நம்பிக்கையற்றவர்களுடன் சேரவோ கூடாது; இறைச்சி, மீன், முட்டை போன்ற அசுத்தமான உணவுகளை உண்ணவோ, திருமணமான பெண்ணுடன் உடலுறவு கொள்ளவோ கூடாது. ஒருவர் தன் மனைவியைத்
தவிர்க்கவும் கூடாது, மாறாக உடலுறவுக்காக சரியான நேரத்தில் அவளை அணுக வேண்டும். ஒருவர்
எப்போதும் தன் தாய், தந்தை, குரு மற்றும் பசுக்களை மதித்து,
கடமையுடன் நடந்துகொள்ள வேண்டும். பலவீனமானவர்கள், பார்வையற்றவர்கள்
மற்றும் ஏழைகளுக்கு உணவும் உடையும் கொடுக்க வேண்டும். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, பேச்சில் எப்போதும் உண்மையாகவும், தன் செயல்கள்
அனைத்திலும் நேர்மையாகவும் இருக்க வேண்டும்.
நல்லொழுக்கம் உள்ளவர்கள் மன்னரின் கருணையைப் பெறுகிறார்கள், ஆனால் அவ்வுரிமை
இல்லாதவர்கள், அரசியல் மற்றும் சட்டத்தில் தேர்ச்சி பெற்றவர்களுடன் கலந்தாலோசித்த
பின்னரே தர்ம சாஸ்திரங்களின்படி தண்டிக்கப்பட வேண்டும். நம்பிக்கையைத்
தூண்டாதவர்கள் மீது ஒருபோதும் நம்பிக்கை வைக்கக்கூடாது. ஆனால், ஒருவர் உயிர் பிழைக்க
விரும்பினால், அதீத தன்னம்பிக்கை கொண்டவர்கள் மீது அளவுக்கதிகமான நம்பிக்கை
வைக்காதீர்கள். அதிலும் குறிப்பாக, அதீத தன்னம்பிக்கையுடன் வன்முறையிலும் ஈடுபடுபவர்கள் மீது நம்பிக்கை
வைக்காதீர்கள்.
தர்ம சத்திரங்களின் கொள்கைகளின்படி ராஜ்ஜியத்தை ஆள்வதன் மூலம், அனைவருக்கும்
செழிப்பை உருவாக்க வேண்டும். ஒருவரின் சக்திக்கு ஏற்ப தானம் செய்யுங்கள், இல்லையெனில் நீங்கள்
மன பலவீனமடைவீர்கள். குழப்பம் ஏற்படும்போது,
எப்போதும் சரியான பாதையைத் தேர்ந்தெடுங்கள். தண்டனையை வழங்குவது
அரசன் ஒருவனே. அவன் எப்போதும் தூதர்கள் மூலம் நேர்மையாகப்
பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட வேண்டும் மற்றும் அழகான தோற்றம் கொண்டவனாக இருக்க
வேண்டும்.
தண்டனை குறித்த அச்சத்தின் காரணமாக மட்டுமே சாதாரண மக்கள் தங்கள்
கடமைகளைக் கடைப்பிடிக்கிறார்கள். இல்லையெனில்,
சரிக்கும் தவறுக்கும் உள்ள வேறுபாட்டை அவர்களால் எப்படி அறிய முடியும்? பாராட்டு மற்றும் பழி
ஆகியவற்றில் ஒருவன் சமநிலையுடன் இருக்க வேண்டும். கடந்த காலத்தில் ஒருவன்
மற்றவருக்குத் தீங்கு செய்திருந்தாலோ அல்லது தனது செல்வத்தை இழந்திருந்தாலோ, இப்போது அடைக்கலம்
தேடி வந்தால், அவனுக்கு எப்போதும் அந்த அடைக்கலம் அளிக்கப்பட வேண்டும்.
ராஜ்ஜியத்தைப் பாதுகாப்பதற்காக ஒற்றர்களின் ஆலோசனை பயன்படுத்தப்பட வேண்டும். புலன்
இச்சைகள் போன்ற ஆன்மாவின் ஆறு எதிரிகளை அடக்கிய பிறகு, அவன்
மீதமுள்ளவற்றையும் வெல்ல முயல வேண்டும். ஒரு சிறந்த அரசன் அனைவரின்
வாழ்வாதாரத்தையும் கவனித்துக் கொள்வான்; தனது குடிமக்கள், தேவர்கள், பூங்காக்கள் அல்லது வழிபாட்டுத் தலங்கள் ஆகியவற்றின் வாழ்வாதாரத்தைப்
பறிக்க மாட்டான். புகழை அடைய, அவன் சந்திரனின் உகந்த காலங்களில் பரிசுகளையும் தர்மங்களையும் வழங்க
வேண்டும். அவன் தன் நண்பர்களுக்குக் கட்டளைகள் இடவோ அல்லது பெண்களிடையே
இரகசியங்களை வெளியிடவோ கூடாது. அவன் சேற்றில் சிக்கிய பசுக்களுக்கு உதவ வேண்டும்
மற்றும் ஒரு பிராமணனைக் கடனிலிருந்து விடுவிக்க வேண்டும். அவன் ஒருபோதும் பொய்
சொல்லவோ அல்லது உண்மையைக் கைவிடவோ கூடாது. அவன் தனது அமைச்சர்கள், குடிமக்கள் மற்றும்
சார்ந்திருப்பவர்களின் இதயங்களைக் கவர வேண்டும். மேலும் அவர் எப்போதும்
கடவுளுக்கும் பிராமணர்களுக்கும் மரியாதை செலுத்த வேண்டும்.
வேதங்களில் கூறப்பட்டுள்ளபடி, அமைதியைக் கொண்டுவரும், மிகவும் இனிமையானதும், விஞ்ஞானங்களை வழிநடத்துவதுமான அரசியல் நடத்தை விதிகள் அனைத்தையும் தன்
மகன் ஹேமகந்தனுக்குக் கற்பித்தபின், அந்த நேரம் மங்களகரமானது என்பதை உணர்ந்த மன்னன், தன் அமைச்சர்களை
அழைத்தான். அவர்கள் உடனடியாக, வேத அறிவில் தேர்ச்சி பெற்றிருந்த மற்றும் யாகச் சடங்குகளில்
கைதேர்ந்திருந்த பல பிராமணர்களைத் தங்கள் வீடுகளிலிருந்து ஒன்று திரட்டினர்.
பின்னர் மன்னன், எதிரிகளை அடக்குபவனான தன் மகன் ஹேமகந்தனின் அபிஷேகத்தைக் காண மற்ற
மன்னர்களையும் ராணிகளையும், தன் நண்பர்களையும், நகரத் தலைவர்களையும் குடிமக்களையும் அழைத்தான். மன்னன், சடங்குகளின்படி
கணேசனையும் சிவனையும் வழிபட்ட பிறகு, தன் தாயின் ஆசிகளைப் பெற்று, பின்னர் கட்டாயமான ஈமச்சடங்கைச் செய்தான். அதன்பின் அவன்
பிராமணர்களுக்குப் பழச்சாறு கொடுத்துப் புத்துணர்ச்சி அளித்து, வேத மந்திரங்களின்
இசையோடு தன் மகனின் அபிஷேகத்தை நிறைவு செய்தான். பின்னர் சோமகந்தன் தன் மூன்று
முக்கிய ஆலோசகர்களிடம் பின்வரும் அறிக்கையை வெளியிட்டான்.
அரசன் கூறினான், "அமைச்சர்களே, இதோ என் மகன். விவேகத்துடன் செயல்படுங்கள். என் மகன் உங்கள் கைகளில்
மட்டுமே இருக்கிறான். அரசியலில் தேர்ச்சி பெற்றவர்கள் என் கட்டளைகளை
நிறைவேற்றுவதால், நகரங்களின் தலைவர்கள் உட்பட அவர்களும் அவனது கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிய
வேண்டும்."
இவ்வாறாக, கணேச புராண உபாசனகாண்டத்தில் ‘நடத்தையின் விளக்கம்’ எனும் மூன்றாவது
அத்தியாயம் நிறைவடைகிறது.
அத்தியாயம் 4 - நகரத்திற்குள் நுழைதல்
சூத கோஸ்வாமி கூறினார், “விழா தொடங்கியபோது, அரசர் பிராமணர்களுக்கு ஆபரணங்கள், முத்துக்கள், பவளம் மற்றும் ஏராளமான அற்புதமான பசுக்களை வழங்கி கௌரவித்தார். தனது
நன்றியை வெளிப்படுத்தும் விதமாக, அவர் யானைகள், குதிரைகள், தங்கம் மற்றும் சிறந்த ஆடைகளையும் வழங்கினார். இந்த ஆடைகள் பல்வேறு
பகுதிகளிலிருந்து கொண்டுவரப்பட்டு, தூய தங்க நூலால் நெய்யப்பட்டிருந்தன. மற்ற அரசர்கள், ராணிகள் மற்றும்
கிராமத் தலைவர்களுக்கு, அவர் பல வண்ணங்களில் கணிசமான அளவு ஆடைகளை வழங்கினார். தனது
சார்ந்திருப்பவர்களுக்கும் நன்னடத்தை உடையவர்களுக்கும், அவர்கள் தகுதிக்கேற்ப
வழங்கினார். பின்னர் தனது அமைச்சர்களுக்கு பெரும் அளவு தங்கத்தையும் பல
கிராமங்களின் மீதான அதிகாரத்தையும் வழங்கினார். தனது அளவற்ற செல்வத்தின் ஒரு
பகுதியை தர்மமாக வழங்கிய பிறகு, துக்கமும் வலியும் அடைந்து, மிகுந்த தீட்டுப்பட்ட நிலையில்,
அரசர் காட்டிற்குப் புறப்பட்டார். அரசர் புறப்பட்டவுடன், மக்களிடையே பெரும்
துயரக் கூக்குரல் எழுந்தது. அனைவரும் உடனடியாகத் தங்கள் கடமைகளைக் கைவிட்டனர்.
அவரது அமைச்சர்கள், மனைவி, மகன் மற்றும் நண்பர்கள் உட்பட அனைவரும் அரசரைப் பின்தொடர்ந்தனர். அவர்
ராஜ்ஜியத்தை விட்டு வெளியேறியபோது, தடுமாறித் தரையில் விழுந்தார். பின்னர் அவர் எழுந்து, அவர்களிடமிருந்து
தப்பி ஓட முயன்று, தொடங்கினார். கதறல். அரசர் நகரத்திலிருந்து இரண்டு மைல் தூரம் மட்டுமே
சென்றிருந்தார், ஆனால் மிகவும் களைப்படைந்து போனார். கலக்கமடைந்த அமைச்சர்களும் நகர
மக்களும் அவரைப் பின்தொடர்ந்து வந்து சூழ்ந்துகொண்டனர். பல மரங்களால் சூழப்பட்ட, அருகிலிருந்த
குளிர்ந்த நீர் கொண்ட ஒரு ஏரியில் தஞ்சம் புகுந்து, அரசர் அனைத்து அமைச்சர்கள், நகர மக்கள் மற்றும் தனது உறவினர்களிடம் பேசினார்.
மன்னன் சோமகாந்தன் கூறினான், “எனது நீண்ட ஆட்சிக்காலத்தில் நான் உங்களுக்கு எதிராகச் செய்த
அனைத்துத் தவறுகளையும் தயவுசெய்து மன்னியுங்கள். முழு மனதுடன் எனது ஆழ்ந்த
மரியாதையைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். விதியின் காரணமாக இந்த நிலைக்கு ஆளான என்
மகன் மீதும், என் மீதும் கருணை காட்டுங்கள். என் மீதான உங்கள் பாசத்தை
இழக்காதீர்கள். பெண்கள் மற்றும் முதியவர்கள் உட்பட, இங்கு வந்துள்ள அனைவரும் இப்போது நகரத்திற்குத் திரும்பிச் செல்ல
வேண்டும். என் மகன் உங்களைப் பாதுகாக்கிறான்,
எனவே நீங்கள் எல்லாக் கவலைகளிலிருந்தும் விடுபடுவீர்கள். நான்
வனத்திற்குச் செல்லத் தீர்மானித்துவிட்டதால்,
நீங்கள் அனைவரும் எனக்கு விடை கொடுங்கள். நீங்கள் நகரத்திற்குத் திரும்பியதும், நான் மிகவும்
நலமடைவேன். நீங்கள் அனைவரும் தயவுசெய்து இந்த மாபெரும் உதவியை எனக்குச்
செய்யுங்கள். நான் இந்த உலகை விட்டுப் பிரிய விரும்பினாலும், மிகுந்த துயரத்தில்
இருந்தாலும், உங்களைக் கடுமையாகப் பேச என்னால் இயலவில்லை. முந்தைய பிறவிகளில் செய்த
தீய செயல்களால் இந்தக் கர்மவினையை நான் அடைந்துள்ளேன், எனவே உங்களைப் போன்ற
நல்லவர்களின் நன்மைக்காகவே நான் இந்த ராஜ்ஜியத்திலிருந்து பிரிந்து வந்துள்ளேன்.
எனக்குத் தொழுநோய் இருப்பதால், நான் வேறு என்ன செய்ய முடியும்?
ஒவ்வொருவரும் அவரவர் விதியை அனுபவிக்கிறார்கள்”.
சூதர் கூறினார், “அரசரின் விருப்பங்களைக் கேட்ட பிறகு, அவரது நண்பர்கள் பேச்சற்றுப் போனார்கள். மிகுந்த மன உளைச்சலுக்கு ஆளான
சிலர், தங்கள் உள்ளங்கைகளால் தலையில் அடித்துக்கொண்டனர். கற்றறிந்தவர்கள், முந்தைய மாபெரும்
அரசர்களின் கதைகளைக் கூறி ஒருவருக்கொருவர் ஆறுதல்படுத்திக்கொண்டனர். மற்றவர்களோ, தற்போதைய சூழ்நிலையை
உணர்ந்து, உலகின் உண்மையான இயல்பை ஆராய்ந்த யோகிகளைப் போல இருந்தனர். பின்னர், துணிச்சல் மிக்க
சிலர், தங்கள் துக்கத்தை அமைதியாக அடக்கிக்கொண்டு, காட்டிற்குச் செல்ல
ஏங்கிக்கொண்டிருந்த மன உளைச்சலில் இருந்த சோமகந்தனிடம் பேசினார்கள்”.
அவர்கள் கூறினார்கள், “நீர் எங்களைப் போஷித்துப் பாதுகாத்தபடியால், நீர் எங்களை விட்டுப்
பிரிவது நியாயமல்ல. குளிர் நீரை விட்டு விலகாதது போலவும், வெப்பமும் ஒளியும்
சூரியனை விட்டுப் பிரியாதது போலவும், சமுத்திரம் தன் கரைகளை விட்டு விலகாதது போலவும், எங்கள் அன்பு அரசனே, நீர் இல்லாமல்
நாங்கள் எப்படி நகரத்திற்குள் நுழைய முடியும்?
உண்மையில், சந்திரன் இல்லாத விண்மீன் வானத்தைப் போல, நீர் இல்லாமல் இந்த
நகரத்திற்குப் பொலிவு இருக்காது. ஓ எதிரிகளை வென்றவரே, நாங்கள் உம்முடன்
இரண்டு அல்லது மூன்று புனிதத் தலங்களுக்குச் செல்வோம். முன்பு பொலிவுடன் இருந்த
உம்முடைய திருவுடல், அத்தகைய இடங்களுக்குச் செல்வதால் மீண்டும் பொலிவு பெறும். முனிவர்கள்
மந்திரங்களை ஓத, பெரும் மகிழ்ச்சியுடன், கொடிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட நகரத்திற்குள் நாங்கள் மீண்டும் ஒன்றாக
நுழைவோம்”.
சூதர் கூறினார், “அரசர் சோமகாந்தன், அவர்களின் பேச்சைக் கேட்டபின் அவர்களுக்குப் பணிந்து வணங்கியபோதிலும், எரிச்சலும் கவலையும்
அடைந்து, ‘இல்லை! இல்லை!’ என்று மீண்டும் மீண்டும் கூறினார். பின்னர் ஹேமகாந்தன், அமைச்சர்களுடன்
சேர்ந்து, அன்புக்குரிய அரசரிடம் தகுந்த கண்ணியத்துடனும், கருணை மற்றும் பாச
உணர்வுகளுடனும் பேசினார்”.
ஹேமகண்டன், “உங்களை விட்டுப் பிரிந்து நான் ராஜ்ஜியத்தை ஆளச் செல்வதை என்னால்
தாங்கிக்கொள்ள முடியாது. இதற்கு முன் ஒருபோதும் இதை அனுபவித்திராத நிலையில், உங்களைப்
பிரிந்திருப்பதை நான் எப்படித் தாங்கிக்கொள்வேன்?” என்றான்.
அரசன் கூறினான், “நன்னடத்தை மற்றும் அரசியல் குறித்த மிகுந்த ஞானம் அடங்கியுள்ள
சாஸ்திரங்களை உனக்குக் கற்பித்ததன் நோக்கமே இதுதான். வீணாகிவிடாதே! ஒரு காலத்தில், இராமன் தன்
ராஜ்ஜியத்தை விட்டு, தன் தம்பி இலட்சுமணனுடன் வனத்திற்குச் சென்றான். அங்கே இராமன்
காரணமின்றி சீதையைக் கைவிட்டான். எனவே, என் கட்டளைப்படி, ஹேமகாந்தா, என் மூன்று அமைச்சர்களுடன் விரைவாக நகரத்திற்குச் சென்று, நான் உன்னிடம்
ஒப்படைத்துள்ள ராஜ்ஜியத்தை ஆள். பரமாத்மாவில் நிலைத்திருக்க முனையும் ஒரு ஞானியைப்
போல, நான் வனத்திற்குச் சென்ற பிறகும்,
எப்போதும் உன்னையே நினைப்பேன். விதியின் சக்தியால் மீண்டும்
நல்வாய்ப்பு ஏற்படும்போது, நான் மீண்டும் வீடு திரும்பலாம். நீ என் கட்டளைப்படி நடந்தால், சாஸ்திரங்களின்
கட்டளைகள் நிச்சயமாகத் தொடர்ந்து செயல்படும்,
ஆனால் நீ என்னுடன் வந்தால், அவ்வாறு இருக்காது. எனவே, நீ நகரத்திற்குத் திரும்பிச் செல்,
நான் புறப்பட்டுச் செல்கிறேன்”.
சூதர் கூறினார், “நகர மக்களும், அமைச்சர்களும், அவரது மகனும் மிகுந்த மனச்சோர்வில் இருந்தனர். ஆனால், மன்னர் புறப்படத்
தீர்மானித்தபோது, அவர்கள் அவருக்கு வணக்கம் செலுத்தினர். பிரார்த்தனைகளால் மன்னரைப்
புகழ்ந்து, அவரை வலம் வந்த பிறகு, அவர் அவர்களை வீடு திரும்புமாறு அனுப்பி வைத்தார். பெருமிதம் கொண்ட
ஹேமகண்டன், ஒரு குடையையும் கொடியையும் ஏந்தியபடி, காலாட்படை வீரர்கள், தேர்கள், குதிரைகள் மற்றும் யானைகள் அடங்கிய தனது பெரும் படையைத் திரட்டி, நகரத்திற்குத்
திரும்பிச் சென்றான்”.
இவ்வாறு, புகழ்பெற்ற கணேச புராணத்தின் உபாசனை காண்டத்தில் உள்ள
“நகரத்திற்குள் நுழைதல்” எனப்படும் நான்காவது அத்தியாயம் நிறைவடைகிறது.
அத்தியாயம் 5 - சுதர்மா மற்றும் சைவனா இடையேயான உரையாடல்
சூத கோஸ்வாமி கூறினார், “ஹேமகந்தன் தன் தாயிடம், பாசமும் தர்மசங்கடமும் கலந்த ஆவலுடன், 'அம்மா, ஏன் என்னைக் கைவிடுகிறீர்கள்? நான் குற்றமற்றவன்' என்று கூறினான்.”
ஹேமகண்டன் கூறினான், “அவருடைய மகனும் உங்களுடன் செல்ல வேண்டும் என்று என் தந்தையிடம்
நீங்கள் சொல்ல வேண்டும்! நீங்கள் செல்லும்படி கட்டளையிட்டால், அவர் என்னைத்
தன்னுடன் அழைத்துச் செல்வார், நான் உங்கள் இருவருக்கும் பணிவிடை செய்வேன். எனக்கு அரசனாகும் ஆசை
இல்லை. நீங்களும் தந்தையும் இல்லாமல் நான் இருக்கும்போது, இந்த ராஜ்ஜியம்
எனக்கு எப்படி மகிழ்ச்சியைத் தரும்?”
சுதர்மன் கூறினான், “அவர் மிகுந்த துயரத்தாலும் வேதனையாலும் பீடிக்கப்பட்டிருந்தாலும், அரசர் எனக்கு இந்தக்
கட்டளையை இடமாட்டார். எனவே, என் பெரும் கரங்கள் கொண்ட மகனே,
என் அனுமதியுடன் நீ செல்! மகனே,
என் கணவனுக்கு நான் எடுத்த விசுவாச உறுதிமொழிக்குக் கீழ்ப்படிகிறேன்.
ஒரு மனைவிக்கு அவளது கணவனைத் தவிர வேறு வீரன் இல்லை, எனவே அவர் ஒருவரே மதிக்கப்பட வேண்டும்”.
சூதர் கூறினார், “இந்தக் கட்டளைகளைக் கேட்ட பிறகு,
அவர்களின் கருணையுள்ள மகனான ஹேமகந்தன் தன் தாயை வணங்கி, அவளது சம்மதத்தைப்
பெற்று, அவளை வலம் வந்து, பின்னர் நகரத்திற்குத் திரும்பினான். இந்திரனின் ராஜ்ஜியத்தைப் போலவே, நகரத்தின் ஈரமான
சாலைகள் நறுமணங்களால் செழித்து, மலர்கள், கொடிகள் மற்றும் பதாகைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன. ஹேமகந்தன் தன்
குடிமக்களுக்கு வெற்றிலையையும் பல்வேறு ஆடைகளையும் விநியோகித்த பிறகு, அவர்களை அவரவர்
வீடுகளுக்கு அனுப்பி வைத்தான். மகிழ்ச்சியும் துயரமும் நிறைந்த அந்த மன்னன், தனது சொந்த அற்புதமான
இல்லத்திற்குள் நுழைந்தான். அவன் தன் குடிமக்களைத் தன் சொந்த மகன்களைப் போலப்
பாதுகாத்து, தர்மத்தின்படி ராஜ்ஜியத்தை ஆண்டு வந்தான். சாஸ்திரங்களின்
போதனைகளுக்கு ஏற்ப, அவன் மனித வாழ்வின் நான்கு குறிக்கோள்களான மதக் கடமை, பொருளாதார வளர்ச்சி, புலனின்பம் மற்றும்
முக்தி ஆகியவற்றைப் பற்றிச் சிந்தித்தான்”.
முனிவர்கள், “சோமகந்தனுக்கு என்ன ஆனது? அவன் வனத்தை அடைந்தானா? அவன் நண்பர்களை உண்டாக்கிக் கொண்டானா அல்லது ஏதேனும் செயலில்
ஈடுபட்டானா? தயவுசெய்து எல்லாவற்றையும் எங்களிடம் கூறுங்கள்!” என்றனர்.
சூதர் கூறினார், “ஆம், மாசற்ற முனிவர்களே, கவனமாகக் கேளுங்கள். சோமகாந்த மன்னன் வனத்திற்குச் சென்ற பிறகு நடந்த
கதையை நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன். அவன் தன் மனைவி சுதர்மா மற்றும் சுபலன், ஞானகாம்யன் என்ற
இரண்டு அமைச்சர்களுடன், எளிதில் அணுக முடியாத அந்தக் காட்டிற்குள் நுழைந்தான். இரண்டு
அமைச்சர்களும் முன்னால் சென்றனர், மன்னன் நடுவில் சென்றான், ராமனுக்குப் பின்னால் சீதை சென்றது போல அவனது மனைவி சுதர்மா
பின்தொடர்ந்தாள். உண்பது, தங்குவது மற்றும் ஓய்வெடுப்பது போன்ற விஷயங்களில் அந்த நால்வரும் ஒரே
மனதுடன் இருந்தனர். இன்ப துன்பங்களைப் பொருட்படுத்தாமல், அவர்கள் காடு காடாகச்
சென்றனர். பின்னர், பாதையில்லாத மலைகளில் ஏறியதால் ஏற்பட்ட கடுமையான சோர்வு, பசி மற்றும்
தாகத்தால் பீடிக்கப்பட்ட அவர்கள், தாங்கள் எங்கே இருக்கிறோம் என்று அறியாமல், இறுதியாக ஒரு நிழலான
இடத்தில் தஞ்சம் புகுந்து அமர்ந்தனர். பின்னர்,
காட்டிற்குள் மேலும் பயணித்த பிறகு, ஆமைகளும் முதலைகளும் வசிக்கும் ஒரு பெரிய ஏரியையும், பேரீச்சை, கதிரா, பைன், பிரியாணி, பக்குளம், பலா, ரோஜா, வேம்பு உள்ளிட்ட
அழகான மரங்கள் நிறைந்த இடத்தையும் அவர்கள் கண்டனர். மற்றும் அத்தி. இந்த மரங்கள்
எண்ணற்ற மற்றும் பலவகையான கொடிகளால் நிறைந்திருந்தன. இந்தக் காட்டின் இருள், ஒரு மலைக் குகையின்
உட்புறத்தைப் போல அடர்த்தியாகத் தோன்றியது, ஆனால் இதமான காற்று தாமரை மற்றும் கடம்பப் பூக்களின் நறுமணத்தைச்
சுமந்து வந்தது. முனிவர்கள் தங்கள் தாமரைகளையும் பழங்களையும் சேகரித்த ஏரியில்
வாத்துகள் இருந்தன. அங்கே அன்னங்கள், கொக்குகள், பருந்துகள், கிளிகள், காகங்கள், குயில்கள், சரிகைகள் மற்றும் நாரைகளும் இருந்தன; அவை அனைத்தும் வெவ்வேறு விதமான ஒலிகளை எழுப்பின. கொடிகளும் பூக்களும்
நிறைந்த பல பந்தல்களுக்குள் வாழ்ந்தவர்கள், அதிக வெளிச்சத்தையோ அல்லது இருளையோ, வெப்பத்தையோ அல்லது குளிரையோ உணரவில்லை. ஆன்மீக உலகில் இருப்பது போல, பசி, தாகம் அல்லது மரணம்
இல்லாத இடத்தில் பெரும் புண்ணியம் பெற்றவர்கள் மட்டுமே வசிக்கின்றனர்.
அரசரின் குழுவினர் ஏரியை அடைந்ததும், அவர்கள் அனைவரும் தங்கள் களைப்பைப் போக்கிக் கொள்ளக் குளிர்ந்த நீரைக்
குடித்தனர். குளித்து, உரிய சடங்குகளை முடித்த பிறகு, அவர்கள் சில பழங்களையும் உண்டு மகிழ்ந்தனர். அரசரின் அனுமதியுடன், இரண்டு அமைச்சர்களும்
கிழங்குகள், வேர்கள், பூக்கள் மற்றும் தாமரைத் தளிர்களைச் சேகரிக்கப் புறப்பட்டனர். சிறிது
நேரம், அரசர் ஒரு இதமான மணல் கரையில் உறங்க, அவரது மனைவி அங்கேயே தங்கி அவரது பாதங்களைப் பிடித்துவிட்டார்.
அப்போது சுதர்மா, மிகுந்த பிரகாசமும், ஆற்றலும், பேரொளியும் கொண்ட ஒரு சிறுவனைக் கண்டாள். அவனது வசீகரமான தோற்றத்தைக்
கண்டு, 'இந்தச் சிறுவன் முன்பு காமதேவனாகப் பிறந்திருக்க வேண்டும்' என்று அவள் நினைத்தாள்.
அவனைக் கண்டதும், சுதர்மா மகிழ்ந்தாள், மேலும் அவன் நல் அதிர்ஷ்டத்தைக் கொண்டு வருபவனாக இருக்க வேண்டும்
என்று நம்பினாள். அந்தச் சிறுவன் தங்களுக்குத் தீங்கு செய்வானா அல்லது உண்மையில்
ஏதேனும் உதவி செய்வானா என்பதில் அவளுக்கு இப்போது உறுதியில்லாததால், அவள் இதயத்தில்
ஒருவித கலக்கம் ஏற்பட்டது. பிறகு அவள் அவனிடம்,
'நீ யார்? ஏன் இந்த இடத்தில் குடியேறியிருக்கிறாய்? நீ யாருடைய மகன்? உன் தாய் யார்? நண்பா, தயவுசெய்து
இனிமையாகப் பேசி, உன் அமிர்த வார்த்தைகளால் என் செவிகளை மகிழ்வி!' என்று கேட்டாள்.
பிறகு அந்தச் சிறுவன் அரசரின் மனைவியிடம் தன் இனிய வார்த்தைகளால் பேசினான்.
சியவனா கூறினாள், “வனப் பெண்ணே, பிருகு என் தந்தை, பூலோமா என் தாய். நான் என் வீட்டிலிருந்து தண்ணீர் எடுக்க இங்கு
வந்திருக்கிறேன். அழகிய பெண்ணே, என் பெயர் சியவனா, நான் என் தந்தையின் கட்டளைகளை நிறைவேற்ற வந்திருக்கிறேன். நீ யார், இந்த மனிதன் உன்
கணவனா? அவன் ஏன் இந்தக் காட்டிற்கு வந்திருக்கிறான்? மழைக்காலத்தில்
மலையிலிருந்து இரத்தம் வடிவது போல அவனது அங்கங்களிலிருந்து ஏன் இரத்தம் வடிகிறது? என்ன தீய கர்மம் இந்த
அருவருப்பான நாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது? சொல்! உன்னுடைய அழகான கண்கள், வசீகரிக்கும் நளினம், தெளிந்த முகம், அழகான, மயக்கும், அற்புதமான உருவம் ஆகியவற்றால் நீயே மிகவும் வசீகரமானவளாக இருந்தும், புழுக்கள்
நிறைந்திருக்கும் அவனுக்காக ஏன் பணிவிடை செய்கிறாய்? உன் கணவனைப் போன்ற ஒரு உயர்ந்த மனிதர் உன் தந்தைக்கோ, நண்பர்களுக்கோ, சகோதரர்களுக்கோ, பிராமணர்களுக்கோ
இப்படித் தோன்றியிருக்க மாட்டார், ஆனாலும் அவரோ இந்தத் தவிப்பால் வாடும் ஒரு தொழுநோயாளி. நீ ஏன்
அவருக்கு மணமகளாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டாய்,
மேலும் அணுக முடியாத இந்தக் காட்டிற்கு ஏன் வந்திருக்கிறாய்?”
சூதா கூறினாள், “துக்கமும் மகிழ்ச்சியும் நிறைந்திருந்த சுதர்மாவிடம், பிருகுவின்
புத்திசாலி மகன் கேள்வி கேட்டபோது, அவள் அவனுக்கு எல்லாவற்றையும் விளக்கினாள்”.
சுதர்மன் கூறினார், “சூராஷ்டிரப் பகுதியில் தேவதா என்றழைக்கப்படும் ஒரு பெரிய மற்றும்
புகழ்பெற்ற நகரம் உள்ளது. என் கணவரான சோமகாந்தன் அங்கு வசித்து, அந்த ராஜ்ஜியத்தை
ஆண்டு வந்தார். அவர் மிகவும் பெருமையும், தாராள குணமும், தைரியமும், வலிமையும், வீரமும் கொண்டவராக இருந்தார்; எண்ணற்ற படைகளைக் கொண்டிருந்தார்;
மேலும் ராஜ்ஜியத்தின் எதிரிகளை அழிப்பவராகவும் திகழ்ந்தார். அவர்
யாகங்களைச் செய்தார், மிகவும் அழகானவராகவும், அரச கம்பீரம் மிக்கவராகவும் இருந்தார், மேலும் தன் நண்பர்களை மிகவும் மகிழ்ச்சியடையச் செய்தார். அரசர் தன்
கடமைகள் அனைத்திலும் விவேகமுள்ளவராகவும், அரசியல் நடத்தை குறித்த நூல்களில் தேர்ச்சி பெற்றவராகவும் இருந்தார்.
நீண்ட காலமாக, ஒரு சிறந்த பிராமணரான அரசர், தனது சொந்த ராஜ்ஜியத்தை அனுபவித்து வந்தார்; இது முந்தைய
நற்செயல்கள் கனிந்ததன் காரணமாக அடையப்பட்ட ஒரு நிலையாகும். அவர் தனது இரண்டு
அமைச்சர்களுடன் இந்தக் காட்டிற்கு வந்துள்ளார். அவர் ராஜ்ஜியத்தை எங்கள் மகனுக்கு
அளித்ததிலிருந்து, நான் இங்கு அலைந்து திரிந்து அவரைப் பின்தொடர்ந்து வருகிறேன். நான்
சுபலன் மற்றும் ஞானகாம்யன் என்ற இரண்டு அமைச்சர்களுடன் இங்கு வந்துள்ளேன். அரசரின்
அனுமதியைப் பெற்று, அவர்கள் இருவரும் உணவைத் தேடி காட்டிற்குள் சென்றனர். சமைத்த உணவு
ஏழைகளுக்குப் போதுமான ஊட்டச்சத்து என்பதை நான் அறிவேன்.” மேலும் ஒரு செல்வந்த
மன்னனுக்கும் கூட, சமைத்த உணவில் மட்டும் அவ்வளவு சத்து இல்லை என்றாலும். அவன்
பிராமணர்களுடன் இருந்தபோது, எண்ணெய்ப்பசை, இனிப்பு, புளிப்பு, உப்பு அல்லது கசப்பு நிறைந்த உணவுகளில் இன்பம் காணவில்லை; அதுபோலவே இப்போதோ மன்னன், புளிப்பும் கசப்பும்
நிறைந்த பழங்கள், வேர்கள் மற்றும் கிழங்குகள் போன்ற உணவுகளை உண்மையிலேயே விரும்பி
உண்கிறான்.
அரக்கர்கள், ஆவிகள், பேய்கள், பறவைகள் மற்றும் பலவிதமான மிருகங்கள் இங்கு எங்களை அச்சுறுத்துகின்றன.
அவை ஏன் எங்களைக் கொல்லவில்லை என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. மன்னனின் துயரத்தை
என்னால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை, ஆனாலும் நான் அவருக்கு முன்னால் இங்கே நிற்கிறேன். அவருடைய
துயரத்திற்கோ அல்லது அவருடைய தீய கர்மத்திற்கோ ஒரு முடிவையும் என்னால் காண
முடியவில்லை. அவர் சொர்க்கம் போன்ற மென்மையான படுக்கையில் உறங்கினார், ஆனால் இப்போது
காலத்தால் ஏற்பட்ட சிதைவை அவருடைய உடலில் நீங்கள் காணலாம். அவருடைய பலவிதமான இனிய
நறுமணங்கள் எல்லா திசைகளிலும் மணம் பரப்பின,
ஆனால் இப்போது அவர் துர்நாற்றம் வீசுகிறார், சீழ் பிடித்த
இரத்தத்தால் பூசப்பட்டிருக்கிறார். பிராமணர்களால் சூழப்பட்ட மன்னன் ஆனந்தக் கடலில்
மூழ்கியிருந்தான், ஆனால் இப்போது அவன் புழுக்களால் மூடப்பட்டு, துயரக் கடலில்
மூழ்கியிருக்கிறான். பிருகுவின் மகனே, இந்தக் கடலை நாம் எப்படி கடப்போம் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.
ஆழ்கடலில் மூழ்குபவர்களை ஒரு படகு காப்பாற்றுவது போல, நீ அந்தப் படகாக இருந்து என் கணவரைக்
காப்பாற்ற உதவ வேண்டும்.
இவ்வாறு, புகழ்பெற்ற கணேச புராணத்தின் உபாசனை கண்டத்தில் உள்ள
“சுதர்மனுக்கும் சியவனனுக்கும் இடையேயான உரையாடல்” எனப்படும் ஐந்தாம்
அத்தியாயம் நிறைவடைகிறது.
அத்தியாயம் 6 - பிருகுவின் துறவறத்திற்கு வருகை
சூத கோஸ்வாமி கூறினார், “பிருகுவின் மகன் சியவனன், சுதர்மனின் வேண்டுகோளைக் கேட்டதும், தெளிந்த ஏரியிலிருந்து நிரப்பப்பட்ட தனது நீர்க் குடத்தை விரைவாக
எடுத்துக்கொண்டான். மன உளைச்சலுக்கு ஆளாகி, மிகுந்த துக்கத்துடன் அவன் அமைதியாக வீட்டிற்குத் திரும்பினான்.
பின்னர் பிருகு, தன் மகனிடம் தாமதத்திற்குக் காரணம் என்ன என்று கேட்டார்”.
பிருகு கூறினார், “மகனே, நீ நடுங்குவது போல் தெரிகிறது. அசாதாரணமான எதையாவது பார்த்துவிட்டாயா? ஏன் இவ்வளவு தாமதம்? எல்லாவற்றையும்
முதலில் இருந்து சொல்!”
சியவனா கூறினாள், “அன்புள்ள தந்தையே, சூராஷ்டிர ராஜ்ஜியத்தில், தேவதா என்னும் நகரத்தில், சோமகாந்தன் என்ற தாமரைக்கண் அரசன் இருந்தான். அவன் தர்மத்தின்படி தன்
குடிமக்களைப் பாதுகாத்து, ஒரு பரந்த ராஜ்ஜியத்தை ஆண்டு வந்தான். ஆனாலும், விதியின் காரணமாக, அவனுக்குத்
துரதிர்ஷ்டம் நேர்ந்தது. தன் மகனுக்கு ராஜ்ஜியத்தை அளித்த அவன், மிகுந்த துயரத்தால்
வாடி, தன் மனைவி சுதர்மா மற்றும் சுபலன்,
ஞானகாம்யன் என்ற இரண்டு அமைச்சர்களுடன் இங்கு வந்துள்ளான். தொழுநோய்
வடிந்து, புழுக்கள் நிறைந்து, அவன் மிகுந்த சிரமத்துடன் அலைந்து திரிகிறான். கௌதம முனிவரால் ஆயிரம்
யோனிகளைக் கொண்டிருக்கச் சபிக்கப்பட்ட இந்திரனைப் போல அவன் ஆகிவிட்டான். சிறிது
நேரம் கழித்து, நான் அரசரின் மனைவியிடம் அவர்களுக்கு என்ன நேர்ந்தது என்று
கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன். 'இந்த மென்மையான ராணி எப்படி இந்த இடத்திற்கு வந்தாள், அவளுடைய கணவனுக்கு
எப்படித் தொழுநோய் வந்தது?' போன்ற கேள்விகளை அவளிடம் கேட்டேன். அவர்களின் துயரக் கதையைக்
கேட்டதும், என் இதயம் இரக்கத்தால் நிரம்பியது. என் பானையில் தண்ணீர் நிரப்பிய
பிறகு, நான் விரைவாகத் திரும்பிவிட்டேன்”.
சூதர் கூறினார், “சுதர்மர் தன்னிடம் கூறிய அனைத்தையும் சியவனனிடம் தெரிவித்தார், அதைக் கேட்ட பிறகு, அந்த முனிவர்
மீண்டும் தன் மகனிடம் பேசினார்”.
பிருகு கூறினார், “மகனே, நீ செல்வதற்கு என் அனுமதி உண்டு. அவர்களை விரைவாக என்னிடம் அழைத்து
வா. நான் இந்த விசேஷமான மனிதர்களைச் சந்திக்க விரும்புகிறேன், மேலும் அவர்களுக்கு
என்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொள்ள விரும்புகிறேன்”.
சூதர் கூறினார், “தன் தந்தையின் வற்புறுத்தலால், கருணை நிறைந்த சியவனன், சுதர்மனைக் காணும் ஆவலுடன் குளங்கள் தோறும் சென்றான். அதே கணத்தில், சுபலனும்
ஞானகாம்யனும் பழங்கள் மற்றும் கிழங்குகளால் சுமையேற்றப்பட்டு மன்னன் முன் வந்தனர்.
அப்போது சியவனன், மென்மையான கண்களை உடைய சுதர்மனிடம், 'என் தந்தை உங்கள் அனைவரையும் தனது ஆசிரமத்திற்கு அழைக்கிறார்' என்று கூறினான்.
துயரத்தால் கலங்கிய சுதர்மன் மனமுடைந்து போனாள், அவளது உடல் உயிரற்றது போல் காட்சியளித்தது. நற்குணம் மிக்க அந்த அரசி
அவனது அற்புதமான வார்த்தைகளைக் கேட்ட பிறகு,
அந்த இரண்டு அமைச்சர்களுடன் ஆசிரமத்திற்குப் புறப்பட்டாள். தன் கணவன்
சோமகாந்தனுடன், கணேசன் மற்றும் ஸ்கந்தனுடன் செல்லும் சிவன் மற்றும் துர்க்கையைப் போல
அவள் சியவனனுக்கு முன்னால் நடந்தாள். அந்தச் சிறு முனிவருக்கு முன்னால் அவள்
நடந்து சென்றபோது, பாதையின் நடுவில் அவள் அற்புதமாகக் காட்சியளித்தாள்.”
மந்திரங்களின் ஓசையால் நிறைந்து,
பலவிதமான மலர்களாலும் கொடிகளாலும் படர்ந்திருந்த பிருகுவின் ஆசிரமப்
பகுதியை அவர்கள் அடைந்தனர். அங்கே விளையாடிய பல விலங்குகளின் ஓலங்கள் அந்த
இடத்தில் எதிரொலித்தன. காற்று மென்மையாக வீசியது, மேலும் வெப்பம் அதிகமாக இல்லை. லேசான மழை மட்டுமே பெய்தது, முனிவரின்
விருப்பப்படியே மேகங்கள் பொழிந்தன. முனிவரின் மகனுக்கு முன்னால் நடந்து, அவர்கள்
மகிழ்ச்சியுடன் ஆசிரமத்திற்குள் நுழைந்தனர். அப்போது சுதர்மன் அங்கே அற்புத
பிருகுவைக் கண்டான். மான் மற்றும் புலித்தோல் அணிந்திருந்த அவன், சூரியனின் பிம்பமாகக்
காட்சியளித்தான். தன் மனைவி மற்றும் இரண்டு அமைச்சர்களுடன் வந்த மன்னன், வணக்கம் செலுத்தி, தன் உள்ளங்கைகளை
ஒன்றாகக் கூப்பிப் பேசினான்.
அரசர் கூறினார், “நான் இங்கு வந்ததற்கான என் பாக்கியம், நான் செய்த நற்செயல்களாலும் தவத்தாலும் நிச்சயமாகப் பலனளித்துள்ளது.
பிறப்பிலிருந்தே நான் முற்றிலும் தூய்மையானவன். என் தாய்க்கும் தந்தைக்கும்
வாழ்க்கை நல்லதாகவே அமைந்தது. உங்களைக் காண்பதே எல்லாத் தீய கர்மங்களையும்
உடனடியாக அழித்து, எதிர்காலத்தில் நல்வாய்ப்பை உருவாக்குகிறது. முனிவர்களின் இந்திரனே, உங்கள் முன்னிலையில்
இருப்பது, கடந்த காலத்திலும், நிகழ்காலத்திலும், எதிர்காலத்திலும் ஒருவனுக்குத் தூய்மையான பிறவியை அளிக்கிறது.”
பரிபூரண ஆன்மீகப் பார்வை கொண்ட முனிவரே, சூராஷ்டிர மண்டலத்தில், தேவதா என அறியப்படும் நகரில், விவேகமான அரசியலைக் கையாண்டும்,
தேவர்களையும் பிராமணர்களையும் மதித்தும், நன்மையைப் பின்பற்றியும்
நான் ஒரு ராஜ்ஜியத்தை ஆண்டு வந்தேன். மிகவும் கொடியதும் துயரமானதுமான ஒரு
நிலையாகத் தன்னை வெளிப்படுத்தியுள்ள இந்த எதிர்பாராத தீய கர்ம வினை என்ன? இதற்கு சாத்தியமான
எந்த பரிகாரமும் எனக்குத் தெரியாது! மருந்துகள் முயன்றும் எதுவும் பலனளிக்கவில்லை.
உண்மையான மருந்தாகிய உங்கள் கருணையையே நான் இப்போது நாடுகிறேன். இயற்கையான
அமைதியும் நல்லிணக்கமும் நிலவும் உங்கள் ஆசிரமத்திற்கு நாங்கள் அடைக்கலம் தேடி
வந்துள்ளோம்”.
சூதர் கூறினார், “இந்த உரையைக் கேட்டதும் பிருகு கருணையால் நிரம்பி, சோமகந்தனைப் பார்த்த
பிறகு சிந்தனையுடன் பேசினார்”.
பிருகு கூறினார், “அரசே, ஒரு தீர்வு இருக்கிறது, அதனால் கவலைப்படாதீர்கள்! என் ஆசிரமத்தில் தங்குபவர்களுக்கு எந்தத்
துன்பமும் ஏற்படாது. மேன்மைமிகு அரசே, முந்தைய பிறவியில் என்ன நடந்தது என்பதையும், நீங்கள் செய்த தீய
செயல்களின் காரணமாகவே இந்த நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டீர்கள் என்பதையும் நான்
உங்களுக்கு விளக்குகிறேன். முதலாவதாக, நீங்கள் அனைவரும் உணவு உண்ண வேண்டும், ஏனெனில் நீங்கள் நீண்ட காலமாக உங்கள் உணவை நீங்களே சேகரித்து
வருகிறீர்கள். நீங்கள் பல காடுகளைக் கடந்து களைப்புடன் பயணம் செய்துள்ளீர்கள், உங்கள் முகங்கள்
மிகவும் மெலிந்துவிட்டன, ஆனால் இப்போது நீங்கள் இங்கு வந்துள்ளீர்கள்”.
சூதர் கூறினார், “பிருகு பேசிய பிறகு, அவர் முதலில் சிறந்த எண்ணெய்களால் தன்னை மசாஜ் செய்துகொண்டு
குளித்தார். முறையாகத் தயாராகி, நன்கு குளித்து ஓய்வெடுத்த பிறகு,
அளவிட முடியாத மகிமை கொண்ட பிருகுவின் வழிகாட்டுதலின்படி, அரச குடும்பத்தினர்
உணவு உண்டனர். இனிப்பு, புளிப்பு, உப்பு, கசப்பு, காரம் மற்றும் துவர்ப்பு ஆகிய ஆறு சுவைகள் கலந்த உணவை அவர்கள்
பெருமளவில் உண்டனர். தங்களின் மிகுந்த கவலையை மறந்து, முனிவர் அளித்த
மென்மையான படுக்கைகளில், தங்கள் சொந்த ராஜ்ஜியத்திற்குத் திரும்பியது போல அவர்கள் உறங்கினர்”.
இவ்வாறு, புகழ்பெற்ற கணேச புராணத்தின் உபாசனா கண்டத்தில் உள்ள
“பிருகுவின் ஆசிரமத்தை அடைதல்” எனப்படும் ஆறாவது அத்தியாயம்
நிறைவடைகிறது.
அத்தியாயம் 7 - சோமகந்தாவின் முந்தைய பிறவி
முனிவர்கள் கூறினார்கள், “சோமகந்தன் ஆசிரமத்திற்கு வந்த பிறகு என்ன செய்தான்? எல்லாம் அறிந்த
பிருகு என்ன பரிகாரத்தை முன்மொழிந்தார்? அற்புத சூதாவே, நாங்கள் கவனமாகக் கேட்க, இந்தக் கதையைப் பற்றி மேலும் கூறுவீராக. உமது அமிர்த வார்த்தைகளை
நாங்கள் பருகியபோதிலும், இன்னும் முழுமையாகக் கேட்கவில்லை”.
சூத கோஸ்வாமி கூறினார், “பாக்கியசாலி முனிவர்களே, நீங்கள் பொருத்தமான கேள்விகளைக் கேட்டுள்ளீர்கள்! நீங்கள் நிச்சயமாக
ஞானக்கடல்கள். பிராமணர்களே, குறுக்கிட்டால் ஒரு கதையை முடிப்பது பொதுவாகக் கடினம். ஆனால், ஒரு மாணவன் கேள்வி
கேட்காமலும், கேள்வி கேட்கப்பட்டதற்கு ஆசிரியர் பதிலளிக்காமலும் இருந்தால், அவ்விருவரும்
செவிடர்களாகவும் ஊமையர்களாகவும் கருதப்படலாம். மேன்மைமிகு பிராமணர்களே, இப்போது கவனமாகக்
கேளுங்கள், ஏனெனில் நான் சோமகந்தனின் கதையைத் தொடர்ந்து சொல்லப் போகிறேன்.”
இரவு கழிந்து, பகலின் அதிபதியான சூரியன் உதித்தபோது, பிருகுக்களில் சிறந்தவரான அவர்,
தனது அதிகாலைக் குளியல், பிரார்த்தனைகள் மற்றும் காணிக்கைகளை முடித்து, அரசரிடம் தனது
முந்தைய பிறவியின் கதையைக் கூறத் தொடங்கினார். அவரும் அவரது மனைவியும் இரண்டு
அமைச்சர்களும் குளித்து, தங்கள் பிரார்த்தனைகளை முடித்திருந்தனர்.
பிருகு கூறினார், “விந்திய மலைகளுக்கு அருகில் அமைந்திருந்த, மயக்கும் நகரமான
கோல்ஹாராவில், சித்ருபா என்ற புகழ்பெற்ற வைசியர் இருந்தார். அவர் மிகவும்
செல்வந்தராக இருந்தார். அவரது மனைவியின் பெயர் அதிசுபகா, அவள் தனது அழகான
கண்களுக்காகப் புகழ் பெற்றவள். அவள் மிகவும் நற்குணம் கொண்டவளாகவும், தாராள குணம்
உடையவளாகவும், தன் கணவனின் விருப்பங்களுக்குக் கீழ்ப்படிபவளாகவும் இருந்தாள்.
முந்தைய பிறவியில் நீ அவளுடைய மகனாகவும், அரசர்களிலேயே சிறந்தவனாகவும் பிறந்தாய். பிராமணர்கள் அறிவித்தபடி, உனக்கு கமண்டன் என்று
பெயரிடப்பட்டது. காலப்போக்கில் உன் பெற்றோர் வயதானார்கள். இரவும் பகலும் அவர்கள்
உன் மீது அளவுக்கதிகமான பாசத்தைப் பொழிந்து,
உன்னை அளவுக்கு அதிகமாகக் கொஞ்சினார்கள். பின்னர், ஒரு மங்களகரமான
விழாவில், பெரும் செல்வத்தை அளித்து, குடும்பினா என்ற பெண்ணுக்கு உன்னைத் திருமணம் செய்து வைத்தார்கள்.
அவள் மிகவும் மென்மையானவளாகவும், பெண் மானைப் போன்ற கண்களை உடையவளாகவும் இருந்தாள். அவள் உன் மீது
ஆழ்ந்த பற்று கொண்டிருந்தாள், மேலும் உன் விருந்தினர்களான தேவர்கள் மற்றும் பிராமணர்களிடம் மிகுந்த
கவனம் செலுத்தினாள். அவள் மிகவும் அழகானவளாகவும், பெண்களிடையே ஒரு உண்மையான ரத்தினமாகவும், காமனின் மனைவியைப்
போல அன்பானவளாகவும் இருந்தாள்.”
நீண்ட ஆயுளுக்குப் பிறகு உங்கள் தந்தை இறந்தார். விண்ணுலகம்
செல்லவிருந்த உங்கள் நல்ல தாய், அவருடன் ஈமச்சடங்கில் நுழைந்தார். சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு, நீங்களும் உங்கள்
நண்பர்கள் குழுவும் சேர்ந்து உங்கள் பெற்றோரின் பெரும் செல்வம் அனைத்தையும் செலவழித்தீர்கள்.
சம்பாதித்த பணத்தில், கொஞ்சம் தொலைந்து போனது, கொஞ்சம் செலவழிக்கப்பட்டது, இறுதியில் அனைத்தும் தீர்ந்து போனது. உங்கள் மனைவி மிகவும் மனமுடைந்து
போனார். நீங்கள் அவரது விருப்பங்களைப் புறக்கணித்து வீட்டை விற்றதால், அவர் உங்களைப்
பிரிந்து சென்றார். உங்கள் வம்சத்திற்கு ஒரு முள்ளாக மாறியிருந்த உங்களை விட்டுப்
பிரிந்து செல்ல அனுமதி பெற்ற பிறகு, உங்கள் பிள்ளைகளைக் கவனித்துக் கொள்வதற்காக அவர் தன் தந்தையின்
வீட்டிற்குச் சென்றார்.
ஆணவமும் போதையும் கொண்ட ஒரு குடிகாரனைப் போல, நீ நகரம் முழுவதும்
ஒழுங்கீனமாக நடந்துகொண்டாய், மேலும் காமவெறி கொண்ட யானையைப் போல நடந்துகொண்டாய். நீ பிறருடைய
உடைமைகளைத் திருடினாய், பல பெண்களுடன் கள்ள உறவு கொண்டாய். நீ ஒரு திருடனாகவும், வஞ்சகத்தை
உண்டாக்குபவனாகவும் ஆனாய். சூதாட்டக்காரர்களில் முதன்மையானவனாக, உன் இதயம் வஞ்சக
வெள்ளமாக இருக்க, உண்மையான பலம் இல்லாத ஒரு வீரனைப் போல, நீ நகரம் முழுவதும் சுற்றித் திரிந்து தீங்கு விளைவித்தாய்.
பெரும்பாலான நகரவாசிகள் தங்கள் இன்ப நுகர்வு விஷயத்தில் மிதமானவர்களாக இருந்தனர்.
நட்பு, பொய் வாக்குறுதிகள், உணர்ச்சிவசப்படுதல் போன்ற சாத்தியமான எல்லா சாக்குகளையும் பயன்படுத்தி, அந்த மக்களிடமிருந்து
நீ திருடிய பிறகு, நீ குவித்த பெரும் செல்வத்தால் வெறிபிடித்தாய். நீ பொய் சொன்னாய், தகாத வார்த்தைகளைப்
பயன்படுத்தினாய், மேலும் நகரத்துப் பெண்களைப் பற்றிப் புறம் பேசினாய். தங்கள்
வீட்டிற்குள் மிகவும் விஷமுள்ள பாம்பு நுழைந்தது போல, நகரவாசிகள் உன்னைக்
கண்டு அஞ்சினர். பாலில் செய்யப்பட்ட உணவில் உள்ள முள்ளைப் போல, நீ சகிக்க
முடியாதவனாக ஆனாய். மன்னரின் அனுமதியைப் பெற்ற பிறகு, நீ நகரத்திலிருந்து
நாடு கடத்தப்பட்டாய்.
நீ பெண்களையும், குழந்தைகளையும், முதியவர்களையும் கொன்று ஒரு கொலையாளியாக மாறினாய். சிங்கத்தைக்
கண்டதும் ஓநாய் அல்லது மான் தப்பி ஓடுவதைப் போல, உன்னைத் துரத்தி வரும் ஒரு கூட்டத்தைக் கண்டதும் நீ தப்பி ஓடினாய்.
காட்டிற்குத் தப்பி ஓடி, மீன்கள், கொக்குகள், அன்னங்கள், காட்டுச் சேவல்கள், ஓநாய்கள், மான்கள், குரங்குகள், குயில்கள், காண்டாமிருகங்கள், முயல்கள் மற்றும் உடும்புகளை நீ தேவையில்லாமல் கொன்றாய். இவ்வாறு நீ
கொடூரமாக உன் உணவைப் பெற்றாய். ஒரு மலைக் குகையிலிருந்து சிங்கங்கள், புலிகள் மற்றும்
நரிகளை விரட்டியடித்த பிறகு, நீ பல இடங்களிலிருந்து வந்த, மிகவும் பயங்கரமான திருடர்கள் அடங்கிய ஒரு கும்பலை உருவாக்கினாய்.
மரக்கட்டைகள், மண் கட்டிகள் மற்றும் கற்களைக் கொண்டு அந்தக் குகையில் ஒரு அசாதாரணமான
இருப்பிடத்தை நீ கட்டினாய். அது ஒரு குரோடா நீளத்திற்கு அகலமாகவும், பல விசித்திரமான
பொருட்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டும் இருந்தது.
உங்கள் மனைவியின் தந்தை அரசனுக்கும் மக்களுக்கும் பயந்ததால், அவளையும் அவள்
பிள்ளைகளையும் உங்கள் இருப்பிடத்திற்கு வருமாறு கட்டாயப்படுத்தினார். பிள்ளைகள்
பலவிதமான ஆடைகளையும் ஆபரணங்களையும் அணிந்திருந்தனர், உங்கள் மனைவியோ ஒரு தேவதையைப் போலப் பிரகாசமாக ஜொலித்தாள். அவள் வந்து
சேர்ந்தபோது, வழியில் சில துரதிர்ஷ்டவசமானவர்களைக் கொன்று கொள்ளையடித்துவிட்டு
குகைக்குத் திரும்பியிருந்த உங்கள் திருடர்கள் கும்பலுடன் நீங்களும்
வந்திருந்தீர்கள். திருடர்கள், உங்கள் மனைவி மற்றும் பிள்ளைகளுடன் உங்கள் வீட்டில், நீங்கள் ஒரு அரசனைப்
போலக் காட்சியளித்தீர்கள்.
ஒருமுறை, நண்பகலில் குஜவர்தனன் என்ற கற்றறிந்த பிராமணர் சாலையில் தனியாக
இருப்பதை நீங்கள் கண்டீர்கள். அவருடைய வலக்கையைப் பிடித்து, நீங்கள் அவரைக் கைது
செய்தீர்கள். அவர் தாக்கப்பட்டபோது நடுங்கத் தொடங்கினார். உங்கள் நோக்கத்தை
உணர்ந்த அவர், தன் உயிருக்கு அஞ்சி, உங்களிடம் அளவற்ற இரக்கத்துடனும் பகுத்தறிவுடனும் வார்த்தைகளைப்
பேசினார்.
குஜவர்தனன் கூறினான், “உங்களிடம் ஏற்கனவே நல்ல அதிர்ஷ்டமும் செல்வமும் இருக்கின்றன, அப்படியிருக்க, நீங்கள் ஏன் என்னைக்
கொல்ல விரும்புகிறீர்கள்? சாந்தமான கணவனாகவும், யாருக்கும் தீங்கு செய்யாதவனாகவும் இருக்கும் ஒரு பிராமணனைக்
கொள்ளையடிக்கும் ரகம் நீங்கள் அல்ல. உங்கள் தீய எண்ணங்களைக் கைவிட்டு, நீங்கள் சரியானதைச்
செய்ய வேண்டும். என் முதல் மனைவி இறந்துவிட்டாள், அதனால் என் தந்தைக்குத் தரவேண்டிய கடனைத் தீர்ப்பதற்காகவும், ஒரு நேர்மையான வம்சத்தை
உருவாக்குவதற்காகவும், நான் மற்றொரு அழகான மனைவியைப் பெற்றிருக்கிறேன். அவள் பணிவானவள், மிகவும் தாராள குணம்
கொண்டவள், நற்குணங்கள் நிறைந்தவள், மேலும் அனைத்து நற்குணங்களும் கொண்டவள். அவள் ஒரு நல்ல மனைவியாக
ஆவதற்கு மிகுந்த ஆர்வத்துடன் பாடுபட்டிருக்கிறாள். ஒருவர் இல்லாமல் மற்றவர் நம்
வாழ்வுக்கு அர்த்தமில்லை. நீங்கள் என் தந்தையையும் தாயையும் போல் ஆகுங்கள், நான் உங்கள் மகனைப்
போல் ஆகிறேன். ஏனெனில், சாஸ்திரங்களில் தந்தையே அச்சத்திலிருந்து காப்பவர் என்றும், வாழ்வைக் காப்பவர்
என்றும் கூறப்பட்டுள்ளது. அடைக்கலம் தேடும் ஒரு பிராமணனைத் திருடர்கள் கூடப்
பாதுகாப்பார்கள், எனவே உங்கள் பாதுகாப்பை நாடும் என்னை நீங்கள் விடுவிக்க வேண்டும்.
இல்லையென்றால், நீங்கள் ஆயிரம் கல்பங்களுக்கு நரக லோகங்களுக்குச் செல்வீர்கள், அதே நேரத்தில் உங்கள்
மகன்கள், மனைவி, நண்பர்கள்... மேலும், குடிமக்கள் உங்கள் செல்வத்தை அனுபவிப்பார்கள். உங்கள் திருடர்கள்
கும்பல், உங்கள் துரதிர்ஷ்டத்தில் பங்கு கொள்ளாமல் இருப்பதில் மிகவும்
மகிழ்ச்சியடையும். இத்தனை பிறவிகளில் இந்த பயங்கரமான எதிர்வினையை நீங்கள்
உண்மையாகவே அனுபவிக்க விரும்புவீர்கள் என்று நான் நினைக்கவில்லை”.
இவ்வாறு, புகழ்பெற்ற கணேச புராணத்தின் உபாசனை காண்டத்தில் உள்ள
“சோமகந்தனின் முற்பிறவி” எனப்படும் ஏழாவது அத்தியாயம் நிறைவடைகிறது.
அத்தியாயம் 8 - பறவைகளைக் கட்டுப்படுத்துதல்
பிருகு கூறினார், “குஜவர்தனன் உன்னிடம் அவ்வளவு பரிதாபமாகப் பேசிய பிறகு, அவன் மனமுடைந்து
போனான். அவன் பேச்சைக் கேட்டதும், உன் இதயம் சற்றும் இளகவில்லை. பிரம்மா உன்னை இதைவிடக் கல்நெஞ்சம் உடையவளாகப்
படைத்திருக்க முடியுமா? ஆயிரக்கணக்கான உயிர்களைக் கொன்ற பிறகு, நீ முற்றிலும் சமரசமற்றவளாகவும் நன்றிகெட்டவளாகவும் ஆகிவிட்டாய்.
பிறகு, மரணத்தைப் போல வளைந்து கொடுக்காமல் அவனிடம் பேசினாய்”.
கமண்டன் (சோமகண்டன் மன்னன்) கூறினான், “தீயவனே, உன் பொன்மொழிகளின் தொகுப்பை என் மீது பிரயோகிப்பது பயனற்றது.
அக்கறையற்ற ஒருவனின் அறிவுக்கு முறையிடுவது,
கவிழ்த்தப்பட்ட பானையில் தண்ணீர் ஊற்றுவதைப் போன்றது. முட்டாளே, ஒருபுறம் என்
அக்கறையின்மை! மறுபுறம், உன் அறிவுரை! ஒரு குடிகாரனுக்கு உண்மையின் மீது அக்கறை இல்லாதது போல, உன் வாதம் என்னைக்
கவரவில்லை. நான் செல்வத்திற்கு அடிமையாக இருக்கிறேன், என் தந்தையின்
குடும்பப் பெயரின் மீது எனக்குச் சிறிதும் அக்கறை இல்லை. ஆசையால் மூழ்கி, எனக்கு அச்சமோ
வெட்கமோ இல்லை. ஒரு காகத்திடம் தூய்மையையோ, ஒரு சூதாடியிடம் நேர்மையையோ, ஒரு அலியிடம் தைரியத்தையோ, ஆசையற்ற ஒரு பெண்ணிடமோ, அல்லது ஒரு பாம்பிடம் பொறுமையையோ நீ எப்போதாவது கண்டதுண்டா? விதியின்
செல்வாக்கினால், எனக்கு வேறு வேலை இல்லாத வேளையில் தெய்வீக அருள் உன்னை
அனுப்பியுள்ளது. நான் உன்னை ஒருபோதும் விடுவிக்க மாட்டேன்”.
பிருகு கூறினார், “நீ பேசி முடித்ததும், உன் வலது கையில் ஒரு கூர்மையான வாளை எடுத்து, ஒரு பூனை எலியை
வெட்டுவதைப் போல அந்த பிராமணனின் தலையை வெட்டினாய். நீ பிராமணர்களுக்கு எதிராகச்
செய்த கொலைகளின் எண்ணிக்கையைக் கணக்கிட முடியாது; எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, பெண்கள், குழந்தைகள் மற்றும் முதியவர்கள் உட்பட மற்ற உயிரினங்களின் கொலைகளையும்
கணக்கிட முடியாது. உன்னைப் போன்ற ஒருவரைப் பற்றி நினைப்பவன் கூட, அந்தச் செயல்களின்
தீய கர்ம வினையில் ஒரு பங்கைத் தானே ஏற்கிறான்.”
நீண்ட காலம் கழிந்த பிறகு, காமண்டாவாகிய நீங்கள் மிகவும் வயதானீர்கள். உங்களுக்கு நடுக்கம், விக்கல், வியர்வை, சோம்பல் மற்றும் சளி
அடைப்பு ஏற்பட்டது. நீங்கள் எப்போதும் மிகவும் சோர்வாக இருந்தீர்கள், ஆனால் நீங்கள்
அமர்ந்திருந்தாலும் அல்லது உறங்கினாலும் உங்கள் சோர்வு குறையவில்லை. உங்கள்
மகன்கள், பணிப்பெண்கள், ஒட்டகப் பணியாளர்கள், நண்பர்கள், கவிஞர்கள், பேரன்கள், ஏன் உங்கள் நெருங்கிய நண்பர்கள் கூட உங்களுக்கு மரியாதை காட்டவில்லை.
அவர்களிடையே ஒரே ஒரு பிராமணர் மட்டுமே இருந்தார்; அவர் நம்பகமானவராகவும், இரகசியம் காக்கக் கூடியவராகவும்,
தடையின்றி நடமாடக்கூடியவராகவும் கருதப்பட்டார். காட்டில் வசிக்கும்
முனிவர்கள் அனைவரையும் அழைக்க நீங்கள் அவரை அனுப்பினீர்கள். அவர்கள் உங்களுக்குப்
பயந்ததால், அந்தப் பிராமணரின் வேண்டுகோளுக்கு இணங்கி வந்தனர். அவர்களுக்கு
வணக்கம் செலுத்திய பிறகு, நீங்கள், 'தயவுசெய்து என்னிடமிருந்து இந்தப் பரிசுகளை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்!' என்று கூறினீர்கள்.
முனிவர்கள், 'நாங்கள் உங்கள் பரிசுகளை ஏற்க மாட்டோம், ஏனென்றால் நீங்கள் ஒரு தீய மனிதர். உங்களைப் போன்ற ஒருவருடன் யாகம்
செய்வது, போதிப்பது, பெற்றெடுப்பது, பழகுவது, பேசுவது, நடப்பது, அல்லது அமர்ந்து உண்பது போன்றவற்றால் ஒருவர் தீட்டுப்படுகிறார்' என்றனர். தங்கள் வார்த்தைகளால்
உன்னை அச்சுறுத்திவிட்டு, அந்த முனிவர்கள் தங்கள் ஆசிரமங்களுக்குத் திரும்பி, ஆடையுடன்
முழுவதுமாகக் குளித்துவிட்டு, பின்னர் தங்களைத் தூய்மைப்படுத்திக்கொள்ள வேத மந்திரங்களை
முணுமுணுத்தார்கள். அப்போது, கமண்டா, உன் சொந்தத் தீட்டுப்பட்ட நிலையினாலும், உன் குடும்பத்தினரால் தனித்து விடப்பட்டதாலும், பிராமணர்களின்
நிராகரிப்பினாலும் உன் இதயத்தில் ஒரு கடுமையான வலி எழுந்தது.
விலையுயர்ந்த உலோகங்கள், இரத்தினங்கள் மற்றும் பலவற்றை உள்ளடக்கிய உங்கள் பெரும் செல்வத்தின்
அளவைக் கணக்கிட்ட பிறகு, ஒரு பழைய கோயிலைப் புனரமைக்க வேண்டும் என்ற தீவிர விருப்பம்
உங்களுக்கு ஏற்பட்டது. ஒரு சிறிய வனப்பகுதியில் அமைந்திருந்த இந்தக் கோயிலில், உங்கள்
வழிகாட்டுதலின் கீழ் பிராமணர்கள் மிகவும் அழகான, அற்புதமான விநாயகர் சிலையை பிரதிஷ்டை செய்தனர். அந்தக் கோயில்
நீளமாகவும் அகலமாகவும் இருந்ததுடன், நான்கு அழகான வாயில்களையும் நான்கு நுழைவாயில்களையும் கொண்டிருந்தது; மேலும் நான்கு
பிரமிடு வடிவ கோபுரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. அது எண்ணற்ற தூண்களால்
பதிக்கப்பட்டு, பல பலிபீடங்களால் நிரம்பியிருந்ததுடன், இரத்தினங்கள், பவளங்கள், முத்து மாலைகள் மற்றும் பிற இரத்தினக்கற்கள் பதிக்கப்பட்ட ஒரு அழகான
முற்றத்தையும் கொண்டிருந்தது. அது பல பூக்கும் மரங்களால் நிறைந்து, பழ மரங்களால்
அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்ததுடன், நான்கு திசைகளிலும் இனிமையான நீர் கொண்ட அற்புதமான குளங்கள்
அமைந்திருந்தன.
நீ இந்தக் கோவிலைப் புதுப்பித்ததால், உன் செல்வம் குறையத் தொடங்கியது;
அதில் ஒரு பகுதியை உன் மனைவி, மகன்கள், நண்பர்கள் மற்றும் உறவினர்கள் எடுத்துக்கொண்டனர். மிகக் குறுகிய
காலத்திலேயே நீ இறந்தாய், யமனின் தூதர்கள் உன்னைக் கட்டிப்போட்டு கடுமையாகச் சாட்டையால்
அடித்தார்கள். உன் உடல் முழுவதும் முட்களால் குத்தப்பட்டு, ஒரு கல்லில்
நசுக்கப்பட்டு, சேறு, இரத்தம் மற்றும் சீழ் நிறைந்த ஒரு கொடூரமான நரகத்தில்
மூழ்கடிக்கப்பட்டாய். அத்தகைய நிலையில் அந்தத் தூதர்கள் உன்னை யமன் மற்றும்
சித்திரகுப்தன் முன்னிலைக்கு அழைத்துச் சென்றனர். யமன், 'உன் அடுத்த பிறவியில், உன் நல்ல கர்ம
வினைகளையா அல்லது கெட்ட கர்ம வினைகளையா முதலில் பயன்படுத்துவாய்?' என்று கேட்டார். நீயோ, 'சூரியனிலிருந்து
பிறந்த யமா, நான் எனது முந்தைய நற்செயல்களையே பயன்படுத்துவேன்' என்றாய். அதன் பிறகு, நீ சூராஷ்டிர
நாட்டின் அரசனாக்கப்பட்டாய். தவத்தின் மூலம் நான் பெற்ற சக்தியை நம்பியும், என் உதவியை நாடுபவர்
மீது நான் கருணை கொள்வதாலும், நீ இப்போது அனுபவிக்கும் இந்த நோய்க்கு காரணமான உன் முந்தைய பிறவியைப்
பற்றி உன்னிடம் கூறியுள்ளேன். நீ விநாயகப் பெருமானுக்கு அந்த அழகான கோவிலைக்
கட்டியதால், அரசனாகினாய்.
சோமகாந்தா, உனக்கு இந்திரனின் மனைவியைப் போல் பேரழகியான மிகவும் வசீகரமான துணைவி
கிடைத்திருக்கிறாள்”.
சூத கோஸ்வாமி கூறினார், “அந்த மிகவும் பரிதாபகரமான அரசன்,
பிருகு சொன்னதைக் கேட்டதும், காமதாவைப் பற்றிய தனது கதையின் மீது சந்தேகங்களால் பீடிக்கப்பட்டு, கல்லைப் போல அசைவற்றுப்
போனான். சாஸ்திரங்களின் பொருளை அறிந்தவரும்,
எல்லாம் அறிந்தவருமான துறவி பிருகுவின் வார்த்தையை அவன்
சந்தேகித்ததால், ஒரு கணத்திற்குள், பல வடிவங்களிலும் வண்ணங்களிலும் உள்ள பறவைகள் அந்த முனிவரின் உடலில்
இருந்து மூர்க்கமாக வெளிவந்து அரசனைத் தாக்கின. அவை அங்குமிங்கும் பறந்து, தங்கள் கடினமான, கூர்மையான அலகுகளால்
அரசனின் மார்பைக் கொத்தி, முனிவருக்கு அருகிலேயே அவற்றை உண்டவாறே சதைத்துண்டுகளைக் கிழித்தன.
இந்த நிகழ்வுக்குப் பிறகு, அரசன் உடல் கொடிய வேதனையில் துடிக்க, அந்த முனிவரிடம் அடைக்கலம் புகுந்தான். தவம் மற்றும் ஞானத்தின்
இருப்பிடமான பிருகுவிடம் அவன் பரிதாபமான வார்த்தைகளில் பேசினான்”.
அரசன் கூறினான், “உங்கள் காட்டில் இயல்பாகவே பகைமை கொண்ட உயிரினங்களுக்கு இடையே எந்தப்
பகைமையும் இல்லை; ஆனால் உங்கள் முன்னிலையில், அவை என்னைக் கொல்லத் தேடுகின்றன. நான் உங்கள் பாதங்களை அர்ப்பணித்த
ஒரு பரிதாபகரமான தொழுநோயாளி. நீங்கள் அனைத்து உயிரினங்களுக்கும் புகலிடம். நான்
அடைக்கலம் தேடி வந்துள்ளேன், எனவே இப்பொழுதே என்னை விடுவியுங்கள், முனிவரே”.
சூதர் கூறினார், “இவ்வாறு விளிக்கப்பட்டதும், மனமுடைந்தோர் மீது எப்போதும் பாசம் கொண்ட பிருகு, மீண்டும் அரசரிடம்
பேசினார். பிருகு கூறினார், 'நீங்கள் என் வார்த்தையைச் சந்தேகித்ததால் இது நிகழ்ந்தது, ஆனால் உங்களுக்கு
உடனடியாக உதவும் மாற்று மருந்து என்னிடம் உள்ளது. அந்த தெய்வீக ரீங்கார ஒலியைக்
கேட்ட மாத்திரத்தில், இந்தப் பறவைகள் சென்றுவிடும்'. பிருகுவின் ரீங்கார ஒலியைக் கேட்ட பிறகு, பறவைகள்
மறைந்துவிட்டன. அதன்பின் அரசரும், அவரது மனைவியும், அமைச்சர்களும் எல்லாக் கவலைகளிலிருந்தும் விடுபட்டனர்”.
இவ்வாறு, புகழ்பெற்ற கணேச புராணத்தின் உபாசனை காண்டத்தில் உள்ள
“பறவைகளை அடக்குதல்” எனப்படும் எட்டாவது அத்தியாயம் நிறைவடைகிறது.
அத்தியாயம் 9 - அரசருக்கு அறிவுரை
சூத கோஸ்வாமி கூறினார், “சோமகாந்த மன்னனின் முந்தைய கர்மவினையால் ஏற்பட்ட துன்பத்தைப் பற்றி
சிந்தித்த பிறகு, பிருகு மிகவும் கலக்கமடைந்தார். இதைப்பற்றி சிறிது நேரம்
சிந்தித்துவிட்டு, அவர் மீண்டும் மன்னனிடம் பேசினார்”.
பிருகு கூறினார், “ஒருபுறம் உங்களின் தீய கர்மவினைகள் உள்ளன; மறுபுறம், நாம்
விவாதிக்கக்கூடிய பல்வேறு பரிகாரங்கள் இருக்கின்றன. இருப்பினும், இந்தக் கர்மவினைகளின்
விளைவுகளை அழிப்பதற்கான ஒரு குறிப்பிட்ட பரிகாரத்தை நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்.
நீங்கள் கணேச புராணத்தை கவனமாகக் கேட்டால், நிச்சயமாகத் துயரக் கடலிலிருந்து விடுபடுவீர்கள். இதில் எவ்வித
சந்தேகமும் இல்லை”.
சூதன் கூறினான், “அவன் இதை அரசனிடம் கூறிய பிறகு,
‘கணேசப் பெருமானின் நூற்று எட்டு நாமங்களை’ ஓதினான். அவன் புனித
மந்திரங்களால் நீரைப் புனிதப்படுத்தி, அதை அரசன் மீது தெளித்தான். அவன் நீரைத் தெளித்த உடனேயே, கருத்த முகத்துடன்
ஒரு சிறிய உருவம் அரசனின் நாசியிலிருந்து வெளிப்பட்டு, அவன் மீது விழுந்தது.
அது உடனடியாக மிகப் பெரியதாக வளர்ந்தது. அதன் பிளந்த வாய் ஏழு தாளங்கள் அளவு
இருந்தது. அது பயங்கரமாக இருந்தது. அதன் நாக்கு கோரமாகவும், கண்கள் நெருப்புச்
சிவப்பாகவும் இருந்தன. அதற்கு நீண்ட கைகள் இருந்தன, மேலும் அது பின்னப்பட்ட கூந்தலைக் கொண்டிருந்தது. அதன் வாயிலிருந்து
ஒரு பெரும் நெருப்பு, சீழ் மற்றும் இரத்தம் கக்கத் தொடங்கியது. அது ஒரு இருண்ட இரவைப் போல
அனைவரின் கண்களையும் குருடாக்கியது. எங்கும் கோரப் பற்களைக் காட்டிய இந்த
அதிர்ச்சியூட்டும் உருவத்தைக் கண்ட பிறகு, ஆசிரமத்தில் இருந்த மற்ற அனைவரும் தப்பி ஓடினர்.”
தன் கண்முன்னே நின்றுகொண்டிருந்த ஆண் அசுரனிடம் பிருகு வினவினார். 'நீ எவ்வளவு
புத்திசாலி! உன்னைப் பற்றிச் சொல், உன் பெயர் என்ன?' அந்த அசுரன் பதிலளித்தான், 'நான் மன்னனின் உடலில் வசிக்கிறேன்,
என் பெயர் பாபபுருசன். நீங்கள் அவர் மீது நீர் தெளித்ததன் விளைவாக, நான் அவரது உடலில்
இருந்து வெளியே வந்துள்ளேன். எனக்கு மிகவும் பசிக்கிறது, நான் சாப்பிட
வேண்டும், எனவே எனக்கு உணவு கொடுங்கள்! நீங்கள் கொடுக்காவிட்டால், இந்த மன்னனையும்
இங்குள்ள அனைவரையும் உங்கள் கண் முன்னாலேயே தின்றுவிடுவேன், முனிவரே. மேலும், இந்த அழகிய
இருப்பிடத்தைப் பற்றியும், நான் முதலில் எங்கிருந்து வந்தேன் என்பதையும் சொல்'. முனிவர் மீண்டும்
அந்த அசுரனிடம் கூறினார், 'இப்போது நீ சோமகாந்தத்திலிருந்து வெளியே வந்துவிட்டதால், என் கட்டளைப்படி, நேராகவும் சாறு
இல்லாமலும் இருக்கும் அந்த மாமரத்தின் பொந்தில் சென்று தங்கு. அந்த மரத்திலிருந்து
விழும் இலைகளை நீ உண்ணலாம். இல்லையென்றால், நான் உன்னைச் சாம்பலாக்கி விடுவேன். உண்மையைக் கூறுகிறேன், இழிந்த பிராணியே'.
சூதர் கூறினார், “முனிவர் அசுரனிடம் பேசி முடித்ததும், பிருகு அந்த மாமரத்தைத் தொட்டார். பிராமணர்களே, அவருடைய தொடுதலால்
மட்டுமே அந்த மரம் சாம்பலானது. முனிவரின் அசைக்க முடியாத பார்வையால், பயந்துபோன அசுரனும்
சாம்பலாகி மறைந்தான். அசுரன் மறைந்த பிறகு, முனிவர் சோமகாந்தனை நோக்கித் திரும்பினார்”.
பிருகு கூறினார், “இந்த கணேச புராணத்தைக் கேட்பதால்,
உமது நல்ல கர்மவினை மீண்டும் தோன்றும், மேன்மைமிகு அரசே. அந்த மரம் மீண்டும் துளிர்க்கும் வரை, நீர் நாள்தோறும் அதன்
சாம்பலில் இங்கேயே இருக்க வேண்டும். அந்த மரம் வளர்ந்துவிட்டால், அரசே, உமது தீய கர்மவினை
முற்றிலுமாக நீங்கிவிடும்”.
அரசன், “நான் கணேச புராணத்தை இதற்கு முன் பார்த்ததும் இல்லை, கேள்விப்பட்டதும்
இல்லை. அது எங்கே எழுதப்பட்டது, அதன் ஆசிரியர் யார், முனிவரே?” என்று கேட்டான்.
அந்த முனிவர் கூறினார், “பிரம்மன் முதலில் இதை ஞானி வேதவியாசரிடம் கூறினார், வியாசர் எல்லாப்
பாவங்களையும் அழிக்கும் இந்தப் புராணத்தை எனக்கு ஓதிக் காட்டினார். நான் இப்போது
அதை உங்களுக்கு ஓதுகிறேன். முதலில், இந்தப் புனித ஏரியில் நீராடுங்கள்,
பின்னர், உறுதியான சபதம் செய்த அரசே, 'நான் இந்தப் புராணத்தைத் தொடர்ந்து கேட்பேன்' என்ற தீர்மானத்தை
மேற்கொள்ளுங்கள்”.
சூதர் கூறினார், “பிருகுவின் ஊக்கத்தால், புகழ்பெற்ற பிருகு தீர்த்தத்தில் நீராடிய சோமகாந்தன், பேரானந்தம்
அடைந்தான். பிறகு அவன், 'இனிமேல் கணேசனைப் பற்றிய எந்தக் கதையையும் நான் கேட்பேன்' என்று சபதம்
மேற்கொண்டான். அவன் இந்த சபதத்தை மேற்கொண்டவுடனேயே, அவன் தன் நோயிலிருந்து விடுபட்டான். பிருகுவின் கருணையால், மன்னன் தன் சிவந்த
நிறத்தை இழந்து, காயங்கள் மற்றும் புழுக்களிலிருந்து விடுபட்டான். இந்த விளைவைப்
பாராட்டிய பிருகு, ஆச்சரியமும் பரவசமும் அடைந்த மன்னனை அணைத்துக்கொண்டார். பிறகு, அவர் தனது
இருக்கையில் அமர்ந்துகொண்டு, மன்னனுக்கு ஓர் இருக்கையை அளித்தார். பின்னர், தெய்வீக உத்வேகம்
பெற்ற அந்த மாமன்னன், பிருகுவிடம் பேசினான்”.
அரசர் கூறினார், “உங்கள் அருளாலும், இந்தத் தீர்மானத்தினாலும் மட்டுமே,
என் பெரும் கவலையெல்லாம் நீங்கிவிட்டது. தயவுசெய்து த்விராதனனனின்
இந்த அற்புதமான கதையை முழுமையாக ஓதுங்கள்”.
பிருகு கூறினார், “கவனமாகக் கேளுங்கள். நீங்கள் ஓய்வெடுத்த பிறகு, நான் இந்தப்
புராணத்தை ஓதப் போகிறேன். ஒருவன் முடிவற்ற நற்கர்மங்களைக் கொண்டிருப்பதால்தான்
அதைக் கேட்க வேண்டும் என்ற ஆசை எழுகிறது. அது வேறுவிதமாக இருக்க முடியாது. ஏனெனில், தீயவர்கள் இந்தப்
புராணத்தைக் கேட்பதால் மட்டுமே, பல ஆண்டுகளாகச் சேர்த்த கர்மங்கள் சிறிதளவே தீயதாகவோ, மிகப் பெரியதாகவோ, அல்லது மிகப்
பெரியதாகவோ இருந்தாலும், கணேசனின் அருளால் அவை உடனடியாக அழிக்கப்படுகின்றன. கணேசன் அழிவற்றவர், அளவிட முடியாதவர், பௌதிக குணங்களற்றவர், பௌதிக வடிவமற்றவர்.
அவரைப் பற்றிப் பேசுவதாலோ அல்லது மனதாலோ மட்டும் அவரைப் புரிந்துகொள்ள முடியாது.
அவருடைய வடிவம் தூய உணர்வால் ஆனது. பிரம்மா,
சிவன் மற்றும் தேவர்களால் கூட அவருடைய மெய்யான தோற்றத்தின் இயல்பை
அளவிட முடியாது. ஆயிரம் முகங்களைக் கொண்ட சேஷனைப் போன்ற ஞானியால் கூட அவருடைய
மகிமைகளை முழுமையாக விவரிக்க முடியாது, சிறந்த அரசே.”
இத்தகைய ஆசீர்வாதங்களை வழங்கும் இந்தப் புராணத்தை, அளவிட முடியாத ஆன்மீக
சக்தியும், தூய ஆத்ம ஞானமும் பெற்ற வியாசரின் வாயிலிருந்து நான்
கேட்டிருக்கிறேன். தனது யாகம் அழிந்ததால் துயரத்தில் மூழ்கியிருந்த தக்ஷன், முத்கலனிடமிருந்து
கணேசனைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டான். எல்லா வெற்றிகளையும் அருளும் கணேசன் மீது
அசைக்க முடியாத பக்தி கொண்ட ஒருவன் மட்டுமே இந்தப் புராணத்தைக் கேட்க வேண்டும்
என்றும், அதை ஒருபோதும் மற்றவர்களுக்கு எடுத்துரைக்கக் கூடாது என்றும் அவனிடம்
கூறப்பட்டது. அனைவரும் கணேசனுக்கு சேவை செய்தால், மனதால் உருவாக்கப்பட்டு, அதன் விளைவாக இறைவனிடமிருந்து பிரிவினையை ஏற்படுத்தும் தடைகளையும்
துன்பங்களையும் யாரும் அனுபவிக்க மாட்டார்கள்.
எல்லாம் அறிந்தவரான வியாசர், பல்லாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு,
ஆன்மீக ஞானம் இல்லாதவர்களுக்காகவும், வேதங்களைப் படிக்காதவர்களுக்காகவும், நன்னடத்தை இல்லாதவர்களுக்காகவும்,
தர்மத்தின் உண்மையான பொருளைப் புரிந்து கொள்ளாதவர்களுக்காகவும் இந்தக்
கதைகளை எழுதினார். கலியுகத்தில் வாழ்ந்த மக்கள் பொதுவாக நேர்மையற்றவர்களாகவும், தீய எண்ணம் கொண்டவர்களாகவும்
இருப்பார்கள் என்று வியாசதேவர் முடிவு செய்ததால், தர்மத்தைப் பாதுகாப்பதற்காக அவர் பதினெட்டு புராணங்களை இயற்றினார்.
கடவுளைப் புரிந்துகொள்வதற்காக அவர் பல உபபுராணங்களையும் இயற்றினார், ஆனால் இறைவன் கணேசராக
தோன்றியதன் உண்மையை இந்தப் புராணத்திலிருந்தே ஒருவர் புரிந்துகொள்வார்.
இவ்வாறு, புகழ்பெற்ற கணேச புராணத்தின் உபாசனை காண்டத்தில் உள்ள
“அரசனுக்கான அறிவுரை” எனப்படும் ஒன்பதாவது அத்தியாயம் நிறைவடைகிறது.
அத்தியாயம் 10 -
வியாசரின் கேள்விகள்
பிருகு கூறினார், “நான் குறிப்பிட்டது போல, விஷ்ணுவின் இலக்கிய அவதாரமும் பராசர முனியின் மகனுமான வியாசதேவர் என்ற
ஒரு மாபெரும் முனிவர் இருந்தார். வியாசதேவர் வேதங்களின் உள்ளார்ந்த பொருளையும், கடந்த காலத்தையும்
எதிர்காலத்தையும் அறிந்திருந்தார். அதன் பொருளை நாம் புரிந்துகொள்ள உதவும்
பொருட்டு, அவர் வேதங்களை நான்கு பகுதிகளாகப் பிரித்தார். சாமானிய மக்கள்
வேதங்களை எளிதில் புரிந்துகொள்ளும் வகையில்,
அவர் புராணங்களைத் தொகுத்தார். இருப்பினும், கர்வத்தின் காரணமாக, அவற்றை இயற்றத்
தொடங்குவதற்கு முன்பு அவர் விநாயகப் பெருமானை முறையாக வழிபடவில்லை. அதன் விளைவாக, வியாசர் அந்தப்
பணியால் நிலைகுலைந்து, தனது செயலின் நோக்கத்தைக்கூடப் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் போனார். அவர்
எல்லாம் அறிந்தவராகவும், வேதங்கள் மற்றும் சாஸ்திரங்களின் குருவாகவும் இருந்தபோதிலும், மிகவும்
குழப்பமடைந்தார். மந்திரங்களாலும் மூலிகைகளாலும் விஷம் முறியடிக்கப்படும் பாம்பைப்
போல, அவர் செயலற்றவரானார், மேலும் தனது நிலைக்கான காரணத்தையும் அவரால் புரிந்துகொள்ள
முடியவில்லை.”
பின்னர் அவர் பிரம்மாவிடம் மரியாதையுடன் வினவுவதற்காக
சத்யலோகத்திற்குச் சென்றார். பராசரரின் மகனான அந்த முனிவர் கூச்ச சுபாவமுள்ளவராக
இருந்தார், மேலும் அவரது இதயம் வியப்பால் நிரம்பியது. அவர் முதலில் தேவர்கள்
மற்றும் தெய்வீக முனிவர்கள் கூட்டத்திற்கும்,
இறுதியாக தாமரை மலரை இருக்கையாகக் கொண்ட பிரம்மாவிற்கும்
தலைவணங்கினார். பதிலுக்கு பிரம்மா அவரைக் கௌரவித்து, ஒரு சிறப்பான அமரும் இடத்தை வழங்கினார். அந்த மாபெரும் முனிவர்
பிரம்மாவின் பாதங்களை இரு கைகளாலும் தொட்டார். மரியாதையுடன் தலைவணங்கிய பின்னர், வியாசர் அவரிடம்
வினவத் தொடங்கினார்.
வியாசர் கூறினார், “பிரம்மனே, என் இந்தத் திகைப்பூட்டும் நிலைக்குச் சூழ்நிலைதான் காரணமா? வேதங்களின் பொருளைக்
கொண்ட புராணங்களை இயற்றுவதே என் நோக்கமாக இருந்தது. கலியுகத்தில் உள்ள மக்கள்
அர்த்தமற்ற செயல்களில் ஈடுபடுவதையும், மந்தமான மனதுடன் இருப்பதையும் கவனித்த பிறகே இந்தப் பணி தொடங்கியது.
அவர்களிடம் நம்பிக்கையும் இல்லை, வேதங்களை அவமதிக்கிறார்கள், மேலும் ஆன்மீக ஞானமும் நற்குணமும் அற்றவர்களாக இருக்கிறார்கள். நான்
போதிக்கும் கொள்கைகளையும், விலக்கப்பட்ட விதிகளையும் மட்டுமே அவர்கள் புரிந்துகொள்வார்கள். என்
ஞானம் மறைந்துவிட்டது, நான் குடித்துவிட்டு உளறுவது போல் உளறுகிறேன். இதற்குக் காரணம்
என்னவென்று எனக்குத் தெரியவில்லை! இது எப்படி இவ்வளவு திடீரென்று தொடங்கியது? இதற்கான காரணத்தையும்
விளக்கத்தையும் உங்களிடம் கேட்கவே நான் இங்கு வந்துள்ளேன். நாமுக பிரம்மனே, உங்களைத் தவிர வேறு
யாரிடம் நான் உதவிக்குச் செல்வேன்? நீங்கள் எல்லாம் அறிந்தவர், அனைத்தையும் படைத்தவர். என் குழப்பத்தை நீக்குங்கள்! நாராயணனின் ஒரு
அங்கமாக, நானும் எல்லாம் அறிந்தவன், எப்போதும் நற்செயல்களில் ஈடுபட்டுள்ளேன், ஆனால் என்
திகைப்பிற்கான காரணத்தைக் கூறுங்கள் இறைவா!”
சூத கோஸ்வாமி கூறினார், “வியாசரின் பேச்சைக் கேட்ட பிரம்மா,
வியப்படைந்து, புன்னகைத்து, அவரது சிரமத்தை எண்ணி சிந்தித்தவாறு, பணிந்த அந்த முனிவரிடம் பேசினார்.”
பிரம்மா கூறினார், “இங்கே பார்! நல்லதோ கெட்டதோ, செயல்கள் செய்யப்பட வேண்டும் என்பதையும், ஒரு மனிதன் எதையும்
ஏதேனும் ஒரு வழியில் செய்ய முடியும் என்பதையும் கவனமாகக் கருத்தில் கொண்டு, நான் உனக்குச்
செயலின் சூட்சும மார்க்கத்தை விளக்கப் போகிறேன். ஒரு ஞானி, கடினமான அல்லது
எளிதான காரியங்களை நேர்மை, நோக்கம் மற்றும் அறிவுடன், ஆனால் கர்வம் மற்றும் சுயநலம் இல்லாமல் செய்து முடிக்க வேண்டும்.
கர்வத்தின் காரணமாக, வானரங்களின் அதிபதியான அனுமன் இராவணனால் சிறைபிடிக்கப்பட்டார்; சுயநலத்தின் காரணமாக, அம்பிகையின் மகனான
திருதராஷ்டிரன் தன் சொந்த வம்சத்தின் அழிவுக்குக் காரணமானான். சுயநலத்தின் காரணமாக, பரசுராம ஜமதக்னி
சத்திரிய குலத்தை அழித்தார்.”
தொடக்கமும் முடிவும் இல்லாத, பிரபஞ்சத்தைப் படைத்தவரின் மூலமாக விளங்கும், பிரபஞ்சத்தைத்
தன்னுள்ளே அடக்கியிருக்கும், இருப்பவை, இல்லாதவை, வெளிப்பட்டவை, நித்தியமானவை என அனைத்தையும் உள்ளடக்கிய பிரபஞ்சத்தைக் கட்டுப்படுத்தி
நிலைநிறுத்தும் ஒருவர் இருக்கிறார். அவரால் எந்த நேரத்திலும் எதையும் படைக்கவோ, அழிக்கவோ அல்லது
மாற்றவோ முடியும். இந்திரனின் தலைமையில் உள்ள தேவர்கள், எப்போதும் அவருடைய
கட்டளைக்குக் கட்டுப்பட்டவர்களாக இருக்கிறார்கள், மேலும் அவர் மீது மிகுந்த நம்பிக்கை கொண்டுள்ளனர். அவர் விஷ்ணு, ருத்ரன், சூரியன், அக்னி, வருணன் மற்றும் பிற
பக்தர்களுக்கான தடைகளை நீக்குகிறார், ஆனால் மற்றவர்களுக்குத் தடைகளை உருவாக்குகிறார்.
வியாசா, எல்லாம் அறிந்தவனே, உனது சொந்த ஞானத்தின் சக்தியை நம்பி நீ கர்வம் கொண்டாய். உன்
அகந்தையின் காரணமாக, நீ முதலில் கணேசனை வழிபடவில்லை;
அவரையோ, அல்லது சொல்லப்போனால் வேறு எந்த தெய்வ வடிவத்தையோ கூட நீ
நினைக்கவில்லை. ஆன்மீக அல்லது உலகியல் சார்ந்த எந்த ஒரு காரியத்தைச் செய்வதற்கு
முன்பும், அல்லது உன் வீட்டிற்குள் நுழையும்போதும் வெளியேறும்போதும் கூட நீ
கணேசனை நினைக்காவிட்டால், அவர் ஒரு தடையை உருவாக்குகிறார். சாஸ்திரங்கள் மற்றும் வேதங்களின்
பொருளை விளக்குபவர்கள் அவரைப் பரம ஆனந்தமாகவும், உன்னதமான பாதையாகவும், உன்னதமான பிரம்மமாகவும் குறிப்பிடுகிறார்கள். குழந்தையே! சென்று, மரியாதையுடன்
துவிரதனனனிடம் சரணடை. அந்தப் புகழ்பெற்ற இறைவன் கருணை காட்டினால், நீ விரும்புவதை அவர்
செய்வார். இல்லையென்றால், ஆயிரம் ஆண்டுகளில் கூட உன் ஆசை நிறைவேறாது”.
வியாசர் கூறினார், “கணேசர் யார்? அவரைப் பற்றியும் அவருடைய உண்மையான தோற்றத்தைப் பற்றியும் நான் எப்படி
அறிந்துகொள்வது? நான்கு முகமுடைய இறைவா, இதற்கு முன்பு அவர் யாருக்குக் கருணை காட்டியுள்ளார்? அவருக்கு எத்தனை
அவதாரங்கள் உண்டு, அவர் என்னென்ன லீலைகளைச் செய்கிறார்? கடந்த காலத்தில் அவரை யார், ஏன் வழிபட்டார்கள்? என் மனம் குழப்பமடைந்தாலும், நான் இதையெல்லாம் கேட்கிறேன். தாத்தாவே, நீங்கள் கருணைக் கடல், எனவே தயவுசெய்து இதையெல்லாம் எனக்கு மிக விரிவாகக் கூறுங்கள்”.
இவ்வாறு, புகழ்பெற்ற கணேச புராணத்தின் உபாசனை காண்டத்தில் உள்ள
“வியாசரின் கேள்விகள்” எனப்படும் பத்தாவது அத்தியாயம் நிறைவடைகிறது.
